ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΙΧΩΝ

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΑΜΑΡΟΥΣΙΟΥ

Ενάντια στους Ολυμπιακούς Αγώνες

ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ : Η ΝΕΑ ΜΕΓΑΛΗ ΙΔΕΑ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

 

«AND THE WINNER IS…. ATHENS» είπε  με τη σιγανή φωνή του, ο Χουάν Αντόνιο Σάμαρανκ, στις 5 Σεπτεμβρίου 1997. Η Γιάννα Αγγελοπούλου- Δασκαλάκη τινάχτηκε από την καρέκλα της ζητωκραυγάζοντας. Πριν πνιγεί στις αγκαλιές των υπολοίπων που ενεπλάκησαν στην δημιουργία του φακέλου και την προβολή της υποψηφιότητας της Αθήνας. Πανηγυρικό κλίμα στους δρόμους της πρωτεύουσας, κατακλυσμός εκπομπών και δημοσιευμάτων για την χαμένη αίγλη των αγώνων που επιστρέφει, για το αρχαίο αθλητικό πνεύμα, την ευγενή άμιλλα, τα κλαδιά της ελιάς και την Αρχαία Ελλάδα.

Κάπως έτσι, θα μπορούσαμε, με μυθιστορηματικό τρόπο είναι αλήθεια, να περιγράψουμε την αρχή της ιστορίας, την στιγμή που η νέα μεγάλη ιδέα του κεφαλαίου, το νέο «εθνικό» όραμα πήρε σάρκα και οστά. Τα χρόνια που πέρασαν μέχρι σήμερα ήταν αρκετά για να δείξουν τόσο τις φιλοδοξίες των νικητών όσο και την αφέλεια όσων πίστευαν ή πιστεύουν στα αρχαία Ολυμπιακά ιδεώδη (που ούτως ή αλλιώς στην ιστορία πουθενά δεν τα συναντάμε). Έτσι λοιπόν αποκαλύφθηκε ότι η «χαμένη αίγλη των αγώνων» είναι τα νέα αντιεργατικά νομοσχέδια, και οι δεκάδες νεκροί εργάτες στα Ολυμπιακά έργα, ότι το «αρχαίο αθλητικό πνεύμα» είναι το πνεύμα εθνικισμού και υποταγής με το οποίο σημαδεύουν καθημερινά το μυαλό της νεολαίας και ότι η ευγενής άμιλλα είναι η κούρσα των κατασκευαστικών και άλλων εταιριών για το πια θα εξασφαλίσει το μεγαλύτερο κομμάτι από την πίτα των έργων και των κερδών, πίτα που το βασικό υλικό της είναι τα εργατικά δικαιώματα. Φάνηκε ξεκάθαρα πως το κλαδί της ελιάς και οι ολυμπιακοί κύκλοι είναι τα γκάλοπ και οι χειροπέδες αντίστοιχα των τρομοκρατικών σε μέγεθος και βαναυσότητα κατασταλτικών μέτρων που φιλοδοξούν να συντρίψουν μη αποδεκτές απόψεις, κινητοποιήσεις, συλλογικότητες και αγωνιστές και πως η «αθώα» ολυμπιακή φλόγα είναι η φωτιά που καιει τα δάση, καταστρέψει το περιβάλλον, και ρυπαίνει τις ζωές των ανθρώπων.

Η ολυμπιάδα δεν είναι ένα ακόμα «θέμα». Δεν είναι ακόμα μια πλευρά της επίθεσης στα δικαιώματα και την ζωή των εργαζομένων και της νεολαίας. Δεν είναι μια κακή εφαρμογή ενός ευγενούς οράματος. Η ολυμπιάδα ήταν και είναι, το όχημα που εξασφαλίζει γεγονότα με έντονο σοβινιστικό χαρακτήρα, εθνικιστική έξαρση, εσωτερική επιρροή των εξουσιών, παγκόσμια φήμη και τεράστια κέρδη για τις αστικές τάξεις, και κυρίως σκληρή, άμεση και αποφασιστική ένταση της επίθεσης σε όλες τις πλευρές της κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής ζωής των εργαζομένων και της νεολαίας. Από τον τρόπο που δουλεύουμε μέχρι το δικαίωμα να αγωνιζόμαστε και από τον αέρα που αναπνέουμε μέχρι τον τρόπο που σκεφτόμαστε. Αυτό είναι οι ολυμπιακοί αγώνες. Δεν υπήρξαν και σίγουρα δεν θα υπήρξαν, με άλλη μορφή. Πολύ περισσότερο δεν μπορούν να αλλάξουν μορφή γιατί όλα αυτά τα στοιχεία είναι χαραγμένα βαθιά στο DNA τους. Οι ολυμπιάδες ήταν η γιορτή των αριστοκρατών, των βασιλιάδων και των τύραννων όχι του Σπάρτακου και των σκλάβων. Σήμερα είναι η γιορτή των καπιταλιστών, των πολυεθνικών και των ελλήνων επιχειρηματιών και όχι των εργατών και της νεολαίας. Οι ολυμπιάδες είναι «εθνικό όραμα» και τα οράματα αυτά αίμα, φτώχεια και δυστυχία μυρίζουν.

 

 

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΠΟΧΗ

«ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ»

 

Η καθιέρωση των ολυμπιακών αγώνων δεν αποτελούσε κοινωνική πρωτοβουλία των Ελλήνων αλλά αναγωγή σε μύθους. Αποτέλεσαν μια λατρευτική εκδήλωση για τον Δία κ΄ παράλληλα τελετές επικήδειες προς τιμή διασήμων νεκρών από τα παιδιά του πολέμου. Συνάμα λειτουργούσαν και σαν μέσο διαιώνισης των πολεμικών συρράξεων εξασφαλίζοντας την ενεργητική συγκατάθεση του πληθυσμού των πόλεων- κρατών μέσο του εθνικιστικού και σοβινιστικού χαρακτήρα τους. Στην αρχαία Ελλάδα κυριαρχούσε ο Πόλεμος και η βία. Με την καθιέρωση των ολυμπιακών αγώνων οι συρράξεις, οι συμπλοκές και τα πολεμικά επεισόδια απέκτησαν τελετουργικό χαρακτήρα και συνδέθηκαν με θρησκευτικές εκδηλώσεις. Οι ολυμπιακοί αγώνες λοιπόν δεν ήταν τίποτε άλλο παρά η γιορτή των πολεμιστών ή αλλιώς η γιορτή του Πολέμου. Περιλάμβαναν αθλήματα με άγρια χαρακτηριστικά που προσομοίαζαν με πολεμικές κινήσεις και τακτικές μάχης (πάλη, πυγμαχία, παγκράτιο, οπλιτόδρομος, τοξοβολία, ακόντιο κτλ). Τα αγωνίσματα αυτά εκφράζουν τον ηρωισμό του πολεμιστή και την υπεροχή των αριστοκρατών της κάθε πόλης- κράτους (που ήταν και οι μόνοι που είχαν δικαίωμα συμμετοχής) και η έκβαση τους είχε κυρίως πολιτικό και οικονομικό αποτέλεσμα. Για τον νικητή πέρα από το κλαδί ελιάς, υπήρχαν και άλλα βραβεία. Στα ελαφριά αγωνίσματα ήταν άλογα και στα βαριά βόδια καθώς και κάποιες σκλάβες γυναίκες δώρο. Και όσο αναφορά την περίφημη εκεχειρία στις συγκρούσεις είναι σαφές ότι ήταν μια αναγκαία συμφωνία μεταξύ των αριστοκρατών και των τυράννων των πόλεων  κρατών προκειμένου να πάρουν τους καλύτερους πολεμιστές από τα πεδία της μάχης και να τους μετατρέψουν σε αθλητές στο πεδίο της πολεμικής ολυμπιάδας, καμιά σχέση λοιπόν με τα πανανθρώπινα ιδανικά της «φιλίας και της ειρήνης των λαών» ειδικά εκείνη την ιστορική περίοδο όπου ο πόλεμος και η βία ήταν σαν το οξυγόνο. Υπήρχαν παντού. Η ευγενική άμιλλα και όλα τα υπόλοιπα αφελή ολυμπιακά ιδεώδη δεν υπήρχαν ούτε κατά διάνοια στα μυαλά των αθλητών- πολεμιστών. Κυριαρχούσε η ιδέα της προσωπικής νίκης, της ατομικής ανάδειξης και του θριάμβου με ΟΛΑ τα μέσα- κυρίως τα πιο απάνθρωπα- «θέλω πάντοτε, παντού, να είμαι πρώτος, να ξεπερνώ τους άλλους». Σύμβολο- μήνυμα- σύνθημα του σφοδρού και φρικαλέου ανταγωνισμού για υπεροχή και με τα πιο βάρβαρα μέσα. Μια ενστικτώδης, βλαβερή, πολύ συχνά θανάσιμη και στην ουσία της πολεμική αναμέτρηση.

Αυτές ήταν οι ολυμπιάδες της αρχαιότητας. Μίσος, βαρβαρότητα, δεισιδαιμονία, και ανταγωνισμός. Πολεμικά, πολιτικά και οικονομικά οφέλη. Τα Πανανθρώπινα ολυμπιακά ιδανικά απλά ανήκαν στην σφαίρα της φαντασίας.

 

 

Η ΑΝΑΒΙΩΣΗ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ

ΟΙ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΕΣ ΑΝΑΜΕΤΡΙΟΥΝΤΑΙ

 

Η αναβίωση των ολυμπιακών αγώνων με πρωτοβουλία του Γάλλου Βαρόνου Coubertin το 1894 συμπίπτει με μια περίοδο παγκόσμιων ανακατατάξεων κυρίως λόγω τις αναμέτρησης των αυτοκρατοριών, ο Γάλλος Βαρόνος πλούσιος, αριστοκράτης και προνομιούχος διακατέχονταν από αντιλαϊκή και ρατσιστική ιδεολογία. Οι αγώνες έγραψε προορίζονται για τους εκλεκτούς, για άξιους αθλητές και ανωτέρων ταξικών θεατής. Θα πρέπει να αφορούν, πιστεύουν, αποκλειστικά την λευκή φυλή και ένιωθε καταφρόνηση και μίσος για κάθε άνθρωπο διαφορετικής φυλής.

Η πρωτοβουλία για επανάληψη των αγώνων απέβλεπε στην αθλητική κινητοποίηση της νεολαίας σαν παραστρατιωτική δραστηριότητα, η οποία θα βοηθά τις επιδόσεις κυρίως στο πεδίο της μάχης. Η αναβίωση των αγώνων ήταν μια ταξική επιλογή. Η ΔΟΕ από την ίδρυσή της έως και σήμερα περιλαμβάνει ως μέλη της κόμηδες, δούκες, πρίγκιπες, βαρόνους, αλλά κυρίως μεγιστάνες των εξουσιών και των οικονομικών συγκροτημάτων. Σκοπός τους ήταν βέβαια τα οικονομικά κέρδη, οι διασυνδέσεις με μεγιστάνες των ΜΜΕ, η πολιτική εξουσία, ο πακτωλός των χορηγιών αλλά κυρίως κάτι βαθύτερο. Από το 1919 η ΔΟΕ δια στόματος Coubertin τόνιζε: «ο αθλητισμός αποτελεί ψυχαγωγία που δεν κοστίζει πολύ, αλλά κυρίως μέσο ελέγχου της νεολαίας. Εκτονώνει σωματικά και στρατεύει ψυχικά στα εθνικά οράματα. Αποτρέπει την επιθετικότητα και τις εξεγέρσεις». Αυτά δύο μόλις χρόνια μετά την Οκτωβριανή επανάσταση.

Στο πέρασμα των χρόνων η ΔΟΕ και οι ολυμπιακοί αγώνες συνδέθηκαν με τυραννικά καθεστώτα και έτειναν χείρα βοηθείας σε στυγνούς και αιμοσταγείς δικτάτορες. (Χίτλερ, το ’36, Φράνκο, Μουσολίνι ’34) καθώς και με τεράστια υπερατλαντικά επιχειρηματικά συγκροτήματα, τηλεοπτικά δίκτυα και αλληλοδιαπλεκόμενα οικονομικά συμφέροντα.

 

 

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΑΘΗΝΑ 2004

ΕΝΑ ΔΙΑΡΚΕΣ ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ κ΄ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ

 

Οι ολυμπιακοί αγώνες της Αθήνας θα πραγματοποιηθούν στο φόντο εξαιρετικά σημαντικών εξελίξεων τόσο στην Ελλάδα όσο και παγκόσμια. Θα είναι οι πρώτοι αγώνες μετά την 11η Σεπτεμβρίου, το χτύπημα στους δίδυμους πύργους, και τον τρομακτικό «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» που έχουν εξαπολύσει η ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ κ΄ το ΕΕ ενάντια στους λαού όλου του κόσμου. Είναι οι ολυμπιακοί αγώνες μιας νέας εποχής αυτό δηλώνεται ειδικά όσο αναφορά το θέμα της ασφάλειας και της καταστολής σε κάθε ευκαιρία, τόσο από τους Έλληνες όσο και από τους διεθνείς παράγοντες.

Για την Ελληνική αστική τάξη , το θέμα των ολυμπιακών αγώνων είναι ένα διαρκές στοίχημα. Από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 που άρχισε η συζήτηση με το αφελές αίτημα της μόνιμης τέλεσης των ολυμπιακών αγώνων στην Ολυμπία (!!!) ως την αποτυχημένη διεκδίκηση των ολυμπιακών αγώνων του ιωβηλαίου το 1991 και από φάκελο διεκδίκησης που κατέληξε στην ανάληψη των αγώνων του 2004 ως την προετοιμασία και την τέλεση τους σε λιγότερο από ένα χρόνο από σήμερα το θέμα των ολυμπιακών αγώνων αν και συνδέονταν ΠΑΝΤΑ με «εθνικά οράματα και χαρακτηριστικά του ελληνισμού» ουσιαστικά προάσπιζε τα συμφέροντα του κεφαλαίου και έτεινε στην ικανοποίηση βαθύτερων και ποιοτικότερων αναγκών του, ανάλογα με τις προτεραιότητες των δεδομένων χρονικών στιγμών.

Δεν είναι λοιπόν καινούργια η συζήτηση αυτή για την Ελληνική αστική τάξη και το κεφάλαιο. Δεν είναι μια πρόσφατη ανακάλυψη. Δεν είναι ακόμα ένα τέχνασμα για να μας τα «πάρουν» ένα ακόμα «κόλπο» για να την πέσουν στα δικαιώματα της νεολαίας και των εργαζομένων. Η συζήτηση αυτή είναι πολύ παλιότερη και η υπόθεση των ολυμπιακών αγώνων είναι είτε ως επίκληση, είτε ως πραγματικότητα ένα όχημα με στρατηγικά χαρακτηριστικά για την αστική τάξη που φιλοδοξεί να αποτελέσει τον καταλύτη των εξελίξεων για την άμεση και στυγνή εφαρμογή αποφάσεων και μέτρων κατά της εργαζόμενης πλειοψηφίας που έτσι κι αλλιώς θα υλοποιούνταν απλά τώρα επιταχύνονται, καθώς και τον εγγυητή της «Εθνικής Ενότητας» και της «Εργασιακής Ειρήνης».

Με άλλα λόγια η υπόθεση των ολυμπιακών αγώνων συνόδεψε την αστική τάξη και το κεφάλαιο σε όλη τους την προσπάθεια τις τελευταίες δύο και πλέον δεκαετίες για τον εκσυγχρονισμό και την βαθύτερη και ποιοτικότερη εκμετάλλευση των εργαζομένων και της νεολαίας. Σε αυτή την πορεία «επεσήμανε και υπογράμμισε» τις καθυστερήσεις (αποτυχία του ’91) στην αλλαγή του εργασιακού τοπίου και των σχέσεων στην παραγωγή, στο ασφαλιστικό, στη καταστολή και την συντριβή του εσωτερικού εχθρού, στην καθυστέρηση επέκτασης με μαζικό τρόπο ελληνικών κεφαλαίων στα Βαλκάνια και την Ανατολική Ευρώπη, αλλά εν τέλει επισφράγισε την πορεία του χρόνου (διοργάνωση των αγώνων το 2004), την επιτυχία της αστικής πολιτικής να δημιουργήσει άλλους όρους και πεδίο για όλα τα παραπάνω μέτωπα, να προχωρήσει με ραγδαίους ρυθμούς τις αλλαγές, να «αλλάξει την Ελλάδα» όπως λεει το ΠΑΣΟΚ με καύσιμη ύλη βέβαια τα δικαιώματα και τις ζωές των εργαζομένων και της νεολαίας.

Συνεπώς η ανάληψη και η διενέργεια των ολυμπιακών αγώνων το καλοκαίρι του 2004 στην Αθήνα σηματοδοτεί για την ελληνική αστική τάξη το πέρασμα σε μια άλλη ποιότητα, σε μια άλλη ταχύτητα, σε μια άλλη ιστορική καμπή, τόσο στο πεδίο της εκμετάλλευσης και καθυπόταξης του εσωτερικού εχθρού, όσο και στο πεδίο του ανταγωνισμού των αστικών τάξεων, της επίτευξης αποτελεσμάτων της ιμπεριαλιστικής πολιτικής της τόσο στην περιοχή όσο και ευρύτερα. Το καλοκαίρι του 2004 γιορτάζει η αστική πολιτική και το κεφάλαιο. Η διενέργεια των ολυμπιακών αγώνων στην Αθήνα (την μικρότερη χώρα που αναλαμβάνει να τους διοργανώσει από την γιγάντωση τους και μετά) αποτελεί ένα τεράστιο παράσημο για την ελληνική αστική τάξη. Ένα παράσημο που μπορεί να στάζει από το αίμα των νεκρών εργατών στα ολυμπιακά εργοτάξια, αλλά αυτό καθόλου δεν ενδιαφέρει τους μεγιστάνες του κέρδους και του πλούτου αυτής της κοινωνίας και τους πολιτικούς τους εκπροσώπους. Αυτοί γεμάτοι από την αλαζονεία του νικητή βλέπουν ότι όπως ο αιώνας του Περικλή επισφραγίστηκε από τον Παρθενώνα, η αιματοβαμμένη περίοδος του εκσυγχρονισμού θα έχει την υπογραφή των αποκρουστικών και μεγαλεπήβολων έργων του Καλατράβα. Όπως και τότε όμως έτσι και τώρα  η αστική ιστορία δεν θα γράψει ποτέ πόσοι «σκλάβοι» θάφτηκαν στα θεμέλιά τους…

 

 

ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ- ΠΛΕΥΡΕΣ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ

 

Οι συνέπειες των ολυμπιακών αγώνων για τους εργαζομένους και την νεολαία θα είναι τρομακτικές και θα αφορούν κάθε πτυχή της κοινωνικής τους ζωής. Συνέπειες που από σήμερα αλλά πολύ περισσότερο στο μέλλον και ειδικά σε μια μακρά περίοδο μετά τους αγώνες θα τείνουν να ακυρώσουν κάθε απαίτηση του νεολαϊστικού και εργατικού κινήματος. Κάθε διεκδίκηση από την σκοπιά των συμφερόντων και αναγκών της εργαζόμενης πλειοψηφίας θα πέφτει στο τοίχο των τεράστιων χρεών που θα έχει αφήσει η υπόθεση των ολυμπιακών αγώνων, θα ψαλλιδίζεται κάτω από το βάρος της νέας άγριας λιτότητας υποταγμένης στις εγκληματικές για τους εργαζομένους συνέπειες της αστικής πολιτικής.

Ούτε λίγο ούτε πολύ λοιπόν το οικονομικό κόστος των αγώνων υπολογίζεται ότι θα αφήσει το δυσβάστακτο χρέος των 5 δισεκατομμυρίων ευρώ. Ένα χρέος που όχι μόνο θα πέσει σαν ταφόπλακα σε οποιαδήποτε φιλοδοξία διεκδίκησης αλλά θα αποτελέσει άμεσα την αιχμή για μια νέα εκστρατεία κατάργησης κοινωνικών παροχών και επιβολής ακόμα περισσότερο ιδιωτικοοικονομικών κριτηρίων στην εκπαίδευση, την υγεία, το ασφαλιστικό κ.α. Παράλληλα με νέους φόρους , ένταση της λιτότητας και εκτίναξη των τιμών. Τα χρέη βέβαια αυτά δεν θα καλεστούν να τα πληρώσουν οι εταιρίες που θησαυρίζουν από τα ολυμπιακά έργα, την εκμετάλλευση των εργαζόμενων, και τις υπερκοστολογίσεις. Για παράδειγμα η ανακατασκευή του ΟΑΚΑ είχε προϋπολογισμό φακέλου 1,12 δις δραχμές, ο προϋπολογισμός το 2001 όταν άρχισε η δημοπράτηση έφτασε 3,5 δις δραχμές και κατέληξε σχεδόν 5 δις δραχμές κατά την δημοπράτηση του Ιούλη του 2002 στην κατασκευαστική EPETBO A.E. Από την άλλη η ένταση και ο ρυθμός της δουλειάς, εξοντωτικός,  οι υπερωρίες απλήρωτες ή κακοπληρωμένες, και ο μισθός ελάχιστος. Κάπως έτσι δικαιολογούνται τα τεράστια έσοδα των κατασκευαστικών εταιριών. Πιο συγκεκριμένα κατά το έτος 2001, πριν αρχίσει δηλαδή ο οργασμός των κατασκευών που ζούμε σήμερα στην Αθήνα, η ΑΚΤΩΡ είχε έσοδα 41 εκ. € η ΓΕΚ 32 εκ. € και πάει λέγοντας. Σήμερα τα κέρδη τους τριπλασιάζονται και συνακόλουθα βέβαια μεγαλώνει το μέγεθος και η ένταση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων. Ολυμπιακά έργα που παρά το εξωφρενικό τους κόστος δεν έρχονται να καλύψουν καμία πραγματική ανάγκη των εργαζομένων, αλλά αντίθετα κινούνται στην λογική που αντιμετωπίζει το φυσικό περιβάλλον σαν πηγή κερδοφορίας αφού τα τεράστια οδικά και συγκοινωνιακά έργα γίνονται με σκοπό την εμπορική και επιχειρηματική εκμετάλλευση και χρήση και όχι τις ανάγκες των εργαζόμενων και της νεολαίας.

Κάπως έτσι δημιουργείτε και θα δημιουργηθεί το τεράστιο αυτό χρέος που θα βαρύνει τις πλάτες των εργαζομένων και τις νεολαίας και παράλληλα θα γεμίσει τα πορτοφόλια των κατασκευαστικών και άλλων εταιριών. Πέρα από το πεδίο όμως της συγκεκριμένων οικονομικών συνεπειών, στο φόντο των ολυμπιακών αγώνων διαμορφώνονται μια σειρά αλλαγών σε πολλά πεδία της κοινωνικής ζωής. Αλλαγές που έτσι κι αλλιώς υπήρχε  η κατεύθυνση να γίνουν παρόλα αυτά και ενόψει ολυμπιακών επιταχύνονται, παίρνουν πιο ωμά και βίαια χαρακτηριστικά.

ΕΡΓΑΣΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ: Τα  ολυμπιακά έργα αποτελούν ένα σύγχρονο «θαύμα» για την ελληνική αστική τάξη, και το κεφάλαιο. Δρόμοι, πλατείες, γήπεδα, οικισμοί, ξεφυτρώνουν σε χρόνο ρεκόρ, σε πολλές μεριές της Αθήνας. Στον βωμό όμως των «θαυμάτων» και των «ρεκόρ» θυσιάζονται ανθρώπινες ζωές. Τα ολυμπιακά έργα έγιναν όχι απλά με τρομερούς, λυσσαλέους ρυθμούς εκμετάλλευσης αλλά και χωρίς στοιχειώδη μέτρα ασφάλειας. Η ανάγκη για γρήγορη περάτωση των έργων σε συνδυασμό με την φιλοδοξία μεγιστοποίησης των κερδών είχαν ως αποτέλεσμα εξοντωτικούς ρυθμούς, πολλές βάρδιες, τεράστια κόπωση και ανύπαρκτα μέτρα ασφάλειας. Το αποτέλεσμα ήταν ο θάνατος περισσότερων από 30 εργατών στα ολυμπιακά εργοτάξια και πολλοί μικροί ή μεγάλοι τραυματισμού γεγονός που καθόλου δεν απασχόλησε το επίσημο συνδικαλιστικό κίνημα αφού ούτε μια απεργία δεν εξάγγειλε για τα θέματα αυτά έστω για τα προσχήματα. Θα ήταν βέβαια παράδοξο να το κάνει από την στιγμή που ενεργητικά έχει ταχθεί και υπηρετεί το «εθνικό όραμα» των ολυμπιακών αγώνων και την επιτυχία τους. Άλλωστε ο πρόεδρος της ΓΣΣΕ συμμετέχει στην Οργανωτική επιτροπή του Αθήνα 2004 ανάμεσα σε 16 διορισμένα μέλη, εκ των οποίων δύο δήμαρχοι (Αθήνας, Μαρουσίου), ο υποδιευθυντής της Τράπεζας της Ελλάδος, ένας πρόεδρος μεγάλης ασφαλιστικής, ο διευθύνων σύμβουλος θυγατρικών εταιριών του ομίλου Λάτση, ο γενικός διευθυντής της DOW πολυεθνικής χημικής εταιρίας με έδρα την Ζυρίχη κτλ.

Οι ολυμπιακοί αγώνες όμως λειτουργούν σαν καταλύτης για αλλαγές στο εργασιακό τοπίο πιο γενικότερης μορφής και πιο μακροπρόθεσμες. Στο φόντο λοιπόν των Ολυμπιακών αγώνων και υποτίθεται λόγω των αναγκών τους, άρχισε η κουβέντα για την επέκταση του ωραρίου των εμπορικών καταστημάτων, των τραπεζών και μιας σειράς άλλων κλάδων ειδικά στο τομέα των υπηρεσιών. Με τα κυβερνητικά επιτελεία να κάνουν λόγω για 24ωρη λειτουργία μόνο κατά την διάρκεια των αγώνων ενώ από την άλλη εκπρόσωποι αλυσίδων μεγάλων καταστημάτων (καρφουρ, πρακτικερ) πιέζουν για μονιμοποίηση του και μετά τους αγώνες και επέκταση του όλες τις ημέρες της εβδομάδας. Πολύ περισσότερο που ενόψει των ολυμπιακών και των αναγκών τους, με τις συμβάσεις έργου ορισμένου χρόνου που εξήγγειλε ο Αθήνα 2004 αλλά και με μια σειρά ρυθμίσεων και μέτρων της κυβέρνησης (ημιαπασχόληση στο δημόσιο, πριμοδότηση, μερικής απασχόλησης μέσω ΟΑΕΔ κτλ) επιχειρείτε με πολύ μεγαλύτερη ένταση από παλιότερα, το καθεστώς τόσο στο επίπεδο των νόμων, όσο και στο επίπεδο της πραγματικότητας και τις συνείδησης των εργαζομένων να είναι η ανασφαλής και αβέβαιη εργασία, η προοπτική δηλαδή της εργασιακής περιπλάνησης και της αποδοχής των αυξημένων πιθανοτήτων ανεργίας. Σε αυτή τους την φιλοδοξία είναι σίγουρο πως θα βοηθήσει και το τεράστιο κύμα απολύσεων που θα έρθει λίγο πριν αλλά εντονότερα μετά τους αγώνες.

Είναι σίγουρο λοιπόν ότι η υπόθεση της ολυμπιάδας παρεμβαίνει καταλυτικά στον τομέα των εργασιακών σχέσεων και αποτελεί ένα βασικό εργαλείο απορύθμισής του.

ΑΣΦΑΛΕΙΑ- ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ: Στα πλαίσια του πολέμου κατά της τρομοκρατίας σε κάθε ευκαιρία και με όλα τα μέσα που συμπυκνώνονται στο δόγμα της «μηδενικής ανοχής» του τρομοκρατικού καπιταλισμού της εποχής μας, οι αγώνες της Αθήνας στο τομέα της ασφάλειας και της καταστολής είναι αγώνες που έρχονται από το μέλλον. Ήδη πολύ καιρό τώρα οι αγώνες της Αθήνας αποτελούν την αφορμή για μια γενικότερη συζήτηση που έχει ξεκινήσει με παρεμβάσεις παραγόντων από την Αυστραλία ως την Αμερική και από την Μ. Βρετανία ως την Ν. Αφρική για την πιο αποτελεσματική θωράκιση των κοινωνιών (λέγε με καπιταλισμό) και των δομών τους (λέγε με κέρδη). Στη συζήτηση αυτή πρωτοστατεί η ελληνική αστική τάξη η οποία από καιρό έχει διακρίνει την υπαρκτή δυνατότητά της να διαμορφώσει με όχημα τους Ολυμπιακούς Αγώνες μια σιδερόφρακτη, αστυνομοκρατούμενη και αυταρχική κοινωνία αλλά και να εξασφαλίσει τα μέσα εκείνα (υποδομή, τεχνογνωσία) που θα της δίνει τη δυνατότητα να συντριβεί σε κάθε ευκαιρία το εσωτερικό εχθρό, το κίνημα της νεολαίας και των εργαζομένων, προασπίζοντας τα κέρδη της και την ανατριχιαστική καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Με αυτά τα δεδομένα λοιπόν για την ασφάλεια – καταστολή εν όψει ολυμπιακών αγώνων θα δαπανηθεί το αστρονομικό ποσό των 300 εκ. ευρώ. Το πρόγραμμα αυτό περιλαμβάνει τον εξοπλισμό (συστήματα ηλεκτρονικής παρακολουθήσεως, κάμερες, λογισμικό αναγνώρισης προσώπων από βίντεο, οχήματα, μικρά άρματα, όπλα χημικά και συμβατικά) ο οποίος θα μείνει προίκα στην Ελληνική κυβέρνηση καθώς και την εκπαίδευση του εξειδικευμένου προσωπικού που θα τα χειρίζεται. Το γιγαντιαίο και συνάμα εφιαλτικό αυτό εγχείρημα θα συντονίζεται βασικά από την Ολυμπιακή συμβουλευτική Ομάδα του Υπ. Δημοσίας Τάξης, στην οποία συμμετέχουν εκπρόσωποι από τις περισσότερες χώρες που πρωταγωνιστούν στην «αντιτρομοκρατική» εκστρατεία (ΗΠΑ, Αγγλία, Ισπανία, Γαλλία, Γερμανία, Ισραήλ κ.τ.λ.).Το ποσό αλλά και γενικότερα όλος ο σχεδιασμός είναι μακράν ο μεγαλύτερος σε σύγκριση με οποιαδήποτε περίπτωση στο παρελθόν ακόμα και από την Ολυμπιάδα στην Ατλάντα το ‘96.

Με αυτά τα δεδομένα λοιπόν στα χέρια τους τα κυβερνητικά επιτελεία και οι αρμόδιοι υπουργοί δεν έπαψαν στιγμή να απειλούν και να τρομοκρατούν όλες τις αντίθετες φωνές όπως για παράδειγμα ο σημερινός γ.γ. του ΠΑΣΟΚ από την θέση του υπ. Δημόσιας Τάξης ο οποίος δήλωσε ότι «τις ημέρες διεξαγωγής των αγώνων καμία απειλή δεν θα είναι ήσσονος ή δευτερεύουσας σημασίας» και προφανώς σε αυτές τις απειλές περιλαμβάνει τις διαδηλώσεις, τις εργατικές κινητοποιήσεις και τις απεργίες. Σχέδιο νόμου μάλιστα καθορίζει δεκάδες κόκκινες ζώνες στην περιοχή της Αθήνας αλλά και έκτακτα κατασταλτικά μέτρα σε περιπτώσεις κινητοποιήσεων, ενώ είναι πραγματικά εξωφρενικές οι εισηγήσεις της Γιάννας Αγγελοπούλου- Δασκαλάκη προς την επιτροπή που επεξεργάστηκε το  σχέδιο νόμου, που ούτε λίγο, ούτε πολύ φτάνουν ως τις προληπτικές εφόδους σε σπίτια υπόπτων χωρίς ένταλμα, τις προληπτικές κρατήσεις σε Αστ. Τμήματα κτλ. Χαρακτηριστικές περιπτώσεις που αποκαλύπτουν την φρενίτιδα αυταρχισμού τους είναι οι προϋποθέσεις που ζητούν προκειμένου να αγοράσει κάποιος ένα εισητήριο (ποινικό μητρώο) αλλά και τα στοιχεία που απαιτούν να συλλέξουν όσο αναφορά τους μελλοντικούς θεατές των αγώνων μπροστά στα οποία το φακέλλωμα προηγούμενων εποχών μοιάζει παιχνιδάκι.

Ο Αυταρχισμός και η καταστολή λοιπόν περνούν σε μια άλλη ποιότητα και απειλούν ακόμα και τα πιο στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα των εργαζομένων και της νεολαίας όχι μόνο κατά την διάρκεια των αγώνων αλλά πολύ περισσότερο μετά από αυτούς. Γιατί ότι οργανωθεί σε επίπεδο κατασταλτικών υπηρεσιών, ότι συμβεί σε επίπεδο κινήματος, θα είναι μια παρακαταθήκη για το μέλλον, ένα «ολυμπιακό κεκτημένο» για την αστική τάξη. Πολύ περισσότερο αν το εργατικό και νεολαϊστικό κίνημα δεν δώσει την μάχη, όλη αυτή η ιστορία θα διαμορφώσει συνείδηση σε πλατιά κομμάτια της εργαζόμενης πλειοψηφίας για την ποιότητα, την μορφή και τα δεδομένα των αγώνων στο άμεσο μέλλον.

ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ: Στην ασφυκτικά πυκνοκατοικημένη Αθήνα του νέφους, όπου συγκεντρώνεται το 60% του συνολικού πληθυσμού της χώρας ήρθαν να προστεθούν τα ολυμπιακά έργα για να πνίξουν τους ελεύθερους χώρους στην πόλη αλλά και στην ευρύτερη περιοχή του λεκανοπεδίου. Η καταστροφή του περιβάλλοντος προκειμένου να γίνουν με τον πιο γρήγορο αλλά κυρίως με το πιο κερδοφόρο τρόπο τα έργα είναι ανυπολόγιστη. Πέρα από τα πολύ σημαντικά ζητήματα της άμεσης απειλής της υγείας των κατοίκων από την αύξηση κατά 20% των αιωρούμενων σωματιδίων στην ατμόσφαιρα της Αθήνας αλλά και λόγω των φθηνών αλλά καρκινογόνων υλικών που χρησιμοποιούνται σε διάφορα έργα (Άσφαλτος στην Αττικής Οδό, στέγαστρο Καλατράβα κτλ) υπάρχουν ζητήματα που θα απειλήσουν το μέλλον με την ίδια αν όχι μεγαλύτερη σφοδρότητα την υγεία των εργαζομένων και της νεολαίας, αλλά και την ποιότητα της ζωής τους. Για το ολυμπιακό χωριό που χτίζεται στις παρυφές της Πάρνηθας και το οποίο θεωρείται το μεγαλύτερο από τα έργα δεσμευτική έκταση 1300 στρεμμάτων γης από τα οποία τα 500 έχουν χαρακτηρισθεί δασική περιοχή η οποία όμως καταπατήθηκε από το ελληνικό δημόσιο για να πραγματοποιηθεί η ανοικοδόμησή του. Ο χώρος περιλαμβάνει την ζώνη των κατοικιών και την διεθνή ζώνη η οποία ουσιαστικά χαρίστηκε στα συμφέροντα των κατασκευαστικών εταιριών προκειμένου να τις εκμεταλλευτούν ως εμπορικά κέντρα, χώρους ψυχαγωγίας, ξενοδοχεία κτλ. Στην δασική έκταση του Άλσους Βεϊκου, του μεγαλύτερου ελεύθερου χώρου αστικού πρασίνου στο λεκανοπέδιο, ανοικοδομούνται παράνομα τεράστιες εγκαταστάσεις για τα αθλήματα του πινγκ-πονγκ και τις ρυθμικής γυμναστικής καθώς και χώροι στάθμευσης καταπατώντας ένα μεγάλο μέρος της δασικής έκτασης. Στο Μαρούσι η τσιμεντοποίηση επεκτείνεται. Το «χωριό τύπου Αμαρουσίου» θα οικοδομηθεί σε έκταση 250 στρεμμάτων . το «χωριό τύπου ΣΕΛΕΤΕ» σε έκταση 230 στρεμμάτων. που ανήκει στον Οργανισμό Σχολικών Κτιρίων  και σήμερα λειτουργούν οι συγκεκριμένες σχολές, σε παραπλήσια επίσης έκταση του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας 50 στρεμμάτων. προγραμματίζεται η κατασκευή εμπορικού κέντρου, ξενοδοχείων και πολυκινηματογράφου. Για όλα αυτά ο συντελεστής δόμησης τριπλασιάζεται από 0,60 σε 1,80 με ανυπολόγιστες συνέπειες για την ποιότητα ζωής στο συγκεκριμένο προάστιο.

Ο χώρος του πρώην Αεροδρομίου στο Ελληνικό κομμάτι δίνεται για εκμετάλλευση σε επιχειρηματικούς ομίλους όπως άλλωστε ήδη συνέβη με την παραλία του Σαρωνικού. Στον Άγιο Κοσμά δημιουργούνται εγκαταστάσεις 50.000 θεατών ιστιοπλοΐας καθώς και ιδιωτικά κέντρα εξυπηρέτησης σκαφών και εμπορικά κέντρα. Στο Δέλτα Φαλήρου θα δημιουργηθούν τεράστια γήπεδα, που μετά τους αγώνες θα χρησιμοποιηθούν ως εμπορικά κέντρα, συνεδριακοί και εκθεσιακοί χώροι για τις επιχειρήσεις ενώ στο ρυθμιστικό σχέδιο της Αθήνας του 1985 ως συγκεκριμένος χώρος προβλεπόταν ως πόλος αναψυχής, πολιτισμού, μαζικού λαϊκού αθλητισμού και πρασίνου (!!!).

Παραδείγματα τέτοια καταστροφής του περιβάλλοντος από τα ολυμπιακά έργα μπορούμε να βρούμε πάρα πολλά. Παραδείγματα τα οποία είναι ενδεικτικά του βαθιά   αντιδραστικού τρόπου με τον οποίο βλέπει το κεφάλαιο το φυσικό περιβάλλον (αύξηση της κερδοφορίας του) και της πλήρης απαξίωσης της ποιότητας της ζωής των εργαζομένων και της υγείας τους.

ΣΤΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ: Πολύ σημαντικό ρόλο τόσο στον τομέα της ασφάλειας όσο και σε αυτόν του εθελοντισμού και της ιδεολογικής προπαγάνδας στην νεολαία θα παίξει ο στρατός. Ένας στρατός που αλλάζει με γοργούς ρυθμούς για να μπορεί να ανταποκρίνεται στις νέες αναβαθμισμένες και έντονα διαφορετικές ανάγκες του κεφαλαίου που πέρα τον άλλων ( δυνάμεις ταχείας επέμβασης, εκστρατευτικά σώματα κτλ) είναι και ο ρόλος που θα παίζει ο στρατός στο μέλλον για την καθυπόταξη του εσωτερικού εχθρού.

Για πρώτη φορά λοιπόν μετά την επταετή χούντα των συνταγματαρχών ο στρατός βγαίνει από τα στρατόπεδα και την σφαίρα της προετοιμασίας μόνο μελλοντικών πολεμικών αναμετρήσεων και καταλαμβάνει χώρο και ενεργό ρόλο σε κοινωνικές εκδηλώσεις και δραστηριότητες. Στο φόντο των Ολυμπιακών αγώνων λοιπόν και των αναγκών τους στο τομέα της ασφάλειας δημιουργείται από το υπουργείο άμυνας σε συνεργασία με την ΟΕ Αθήνα 2004 η λεγόμενη «Ολυμπιακή Μεραρχία» αποτελούμενη από περίπου 10000 στρατιώτες, υπαξιωματικούς και ανώτερους αξιωματικούς. Σκοπός της η φύλαξη χώρων νευραλγικής σημασίας στην Αθήνα όπως Γραφεία οργανισμών, υπηρεσίες κοινής ωφέλειας κτλ  σε συνεργασία με την Ελληνική Αστυνομία αλλά και τις υπόλοιπες υπηρεσίες καταστολής.

Παράλληλα  με αυτές τις πολύ σημαντικές εξελίξεις, μέσα στα στρατόπεδα της φοβερής εντατικοποίησης για τους φαντάρους πραγματοποιείται μια γενική και επιθετική από την μεριά του ΓΕΣ και των υπολοίπων σχηματισμών εξόρμηση προς τους στρατευμένους  με σκοπό τόσο την ιδεολογική τους ταύτιση με τα δόγματα των ολυμπιακών αγώνων και της ισχυρής Ελλάδας όσο και την δημιουργία ομάδων εθελοντών. Η εξόρμηση αυτή στην αρχή θέλοντας να εκμεταλλευτεί την πολύ άσχημη κατάσταση για την ζωή των φαντάρων μέσα στα στρατόπεδα, έταζε τιμητικές άδειες προκείμενου να πείσει  για τον εθελοντισμό. Μετά τα λιγοστά όμως αποτελέσματα από τον πρώτο γύρο ενημερωτικών εκδηλώσεων στα στρατόπεδα τα επιτελεία των σχηματισμών και το υπουργείο άμυνας περνούν στον δεύτερο γύρο στον οποίο με αυταρχικό, καταναγκαστικό και εκβιαστικό τρόπο απαιτούν την ενεργητική συμμετοχή των φαντάρων στα προγράμματα εθελοντισμού, δίνοντας της την μορφή στρατιωτικής διαταγής την οποία κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί να εκτελέσει.

Ο στρατός λοιπόν συμμετέχει ενεργά στην προετοιμασία, διοργάνωση, φύλαξη και ιδεολογική θωράκιση και προπαγάνδα των Ολυμπιακών αγώνων και δηλώνει παρόν στις κοινωνικές εξελίξεις πλέον όχι μόνο για τους αγώνες αλλά πολύ περισσότερο μετά από αυτούς.

ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ-ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ: Οι Ολυμπιακοί αγώνες αποτελούν την νέα «μεγάλη ιδέα» του ελληνικού κεφαλαίου, το νέο «εθνικό όραμα», που συνδυάζει τον σύγχρονο εθνικισμό με το «αρχαίο ελληνικό πνεύμα» και τα «διαχρονικά επιτεύγματα της φυλής» με την σημερινή «ισχυρή Ελλάδα» στην παγκόσμια σκακιέρα. Είναι το όχημα που συμπυκνώνει τα πιο βαθιά και αντιδραστικά ιδεολογήματα του κεφαλαίου και τα προσφέρει απλόχερα στην νεολαία την οποία καλεί μάλιστα να τα ασπαστεί εθελοντικά.

Όλη αυτή η εκστρατεία του αστικού πολιτικού κόσμου για τον εθελοντισμό δεν έχει στόχο μόνο την παρουσία και την ενεργητική συμμετοχή της νεολαίας στην διοργάνωση των ολυμπιακών αγώνων αλλά και κάτι πολύ βαθύτερο. Την αποδοχή και την εθελοντική υποταγή της νέας γενιάς στα βάρβαρα ιδεολογήματα του κεφαλαίου και στην πολιτική του. Η πλύση εγκεφάλου που δέχεται η νεολαία από το σχολείο, το στρατό, και τα ΜΜΕ για να υποταχτεί εθελοντικά στην ελαστική εργασία, την κοινωνία της καταστολής, το εθνικό συμφέρον και την εθνική ενότητα βρίσκει την πιο ενδεδειγμένη εφαρμογή της στο πρόγραμμα του ολυμπιακού εθελοντισμού.

Το μάθημα της Ολυμπιακής παιδείας αποτελεί την αιχμή αυτής της διαδικασίας στο σχολείο, όπου με επιχειρήματα για την διαχρονική ανωτερότητα της φυλής μας, για το «φως» και τον πολιτισμό της αρχαίας Ελλάδας και τις κατά καιρούς «μεγάλες ιδέες» του Ελληνισμού δηλητηριάζονται οι συνειδήσεις των μαθητών με στοιχεία από τις πιο βάρβαρες ιδέες της ιστορίας της ανθρωπότητας. Αλλά κυρίως με τις αναγωγές στο σήμερα, την συνέχεια του έθνους από την αρχαιότητα, την σημερινή «ισχυρή Ελλάδα» και τα καθήκοντα που απορρέουν από αυτό για τον κάθε Έλληνα, στόχος είναι η δημιουργία ενός στρατού νέων, υποταγμένων στους εθνικούς στόχους, φιλήσυχων ανθρώπων που ασπάζονται τα πατροπαράδοτα ιδανικά της φυλής και άμεσα και χωρίς αντιδράσεις προσαρμόσιμων στις μεταβαλλόμενες ανάγκες του κεφαλαίου.

 

ΚΙΝΗΜΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ

Η ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ

Για την υπόθεση των ολυμπιακών αγώνων, τόσο πριν όσο και μετά την ανάληψη τους από την Αθήνα στο επίπεδο των αντιδράσεων και των οργανωμένων κινητοποιήσεων λίγα πράγματα μπορούμε να καταγράψουμε δεδομένου πάντα του τεράστιου μεγέθους του θέματος. Προσπάθειες έγιναν από διάφορους χώρους και ανθρώπους οι οποίες όμως ήταν αποσπασματικές με σοβαρά προβλήματα κάποιες στο επίπεδο της λογικής και με δυσκολία στο να μεταφραστεί ένα έστω μερικά αντιπαραθετικό πλαίσιο σε συγκεκριμένη δράση και κινητοποιήσεις. Το ζήτημα των αγώνων πολλές φορές παρέμενε σε ένα γενικόλογο και χωρίς συγκεκριμένες απολήξεις επίπεδο λειτουργώντας πολλές φορές σαν ένα εφέ που κόλλαγε σε όλα τα θέματα δίνοντας τους ένα πιο ευρύ πεδίο. Από την άλλη αρκετοί πολιτικοί χώροι κατακερμάτιζαν τις συνέπειες επιλέγοντας μία από αυτές και δίνοντας μια μάχη σε ένα πολλές φορές θεωρητικό επίπεδο για την μείωση των συνεπειών στο συγκεκριμένο θέμα (Περιβάλλον, αρχαία, ντόπα κτλ), κάνοντας μάλιστα ορισμένοι και «εναλλακτικές προτάσεις» για καλύτερες λύσεις (η θέση του Ολυμπιακού χωριού κτλ). Υπήρξαν βέβαια και προσπάθειες με ένα πιο βαθύ και συνολικό αντιπαραθετικό περιεχόμενο ( κυρίως δημοτικά σχήματα, έντυπα, εργαζόμενοι στα έργα ) που όμως δεν μπόρεσαν να συνδεθούν και να ξεφύγουν από την σφαίρα του «μεμονωμένου περιστατικού»

Για το ΠΑΣΟΚ οι ολυμπιακοί αγώνες της Αθήνας αποτελούν το βασικό όχημα που θα το πάει στο μέλλον. Είναι το κόμμα που δημιούργησε τις προϋποθέσεις για την επιτυχή έκβαση της υπόθεσης της υποψηφιότητας (εργασιακές αλλαγές, καταστολή, επέκταση του ελληνικού κεφαλαίου κτλ) αλλά μοίρασε και τα φιλέτα των έργων σε διάφορους επιχειρηματικούς ομίλους συνεχίζοντας παράλληλα με αυξανόμενη ένταση και αγριότητα την επίθεση στον κόσμο της εργασίας. Πόνταρε και συνεχίζει να ποντάρει στην ιδέα της ισχυρής Ελλάδας στα Βαλκάνια και την Ευρώπη, που παίζει σοβαρό ρόλο στις διεθνείς διεργασίες, που αλλάζει, εκσυγχρονίζεται και ακολουθεί τα παγκόσμια δεδομένα. Οι ολυμπιακοί αγώνες αποτελούν για το ΠΑΣΟΚ το επισφράγισμα αυτής της πορείας που ταυτόχρονα συμπυκνώνει όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά.

Η Ν.Δ η οποία ταυτίζεται κατά γράμμα με τα ιδεολογήματα αυτά, αρκείτε σε μια κριτική όσο αναφορά την διαχείριση με βασικά στοιχεία της την προχειρότητα των έργων και τις καθυστερήσεις τους που ενδέχεται να εκθέσουν την χώρα καθώς και την διαφάνεια στις αναθέσεις των έργων και την διαπλοκή των κατασκευαστικών εταιριών με μεγάλα εκδοτικά συγκροτήματα. Προσπαθεί να εκφράσει μερίδες του κεφαλαίου ριγμένες από την «ολυμπιακή» μοιρασιά και ελπίζει να ηγηθεί ενός κοινωνικού ρεύματος κάθαρσης που θα της δώσει ώθηση και στο εκλογικό πεδίο.

Το ΚΚΕ το οποίο ποτέ δεν δήλωσε την εναντίωση του στην διοργάνωση των αγώνων (ούτε στην σχετική συζήτηση-ψηφοφορία στην βουλή) ψάχνει ακόμα τα ανύπαρκτα πανανθρώπινα διαταξικά ολυμπιακά ιδεώδη γκρινιάζοντας  για την σημερινή εμπορευματοποίηση (Κόκα Κόλα αντί κότινου δήλωσε πρόσφατα η Παπαρήγα). Αντιμετωπίζει το θέμα των αγώνων ως κάτι ουδέτερο που παίρνει θετικό ή αρνητικό πρόσημο για τα εργατικά συμφέροντα ανάλογα με το ποιος τους διαχειρίζεται (χαρακτηριστική είναι η έγγραφη δήλωση του Ορέστη Κολοζώφ στο πλαίσιο της συζήτησης στην βουλή του νόμου για την συγκρότηση της εθνικής επιτροπής ολυμπιακών αγώνων στην οποία μεταξύ των άλλων τονίζεται ότι «το οργανωτικό σχήμα δεν εγγυάται την διαφάνεια και τον φιλολαϊκό προσανατολισμό του εγχειρήματος (!!!) καθώς και ότι η «συμμέτοχή των κομμάτων στην επιτροπή είναι χωρίς αρμοδιότητες»). Ακόμα και στο θέμα των εργατικών ατυχημάτων ο ρόλος που επιλέγει μέσο των συνδικάτων που ελέγχει είναι ουσιαστικά συμπληρωματικός με μία έννοια της επιθεώρησης εργασίας και απέχει πολύ από την μάχιμη διεκδίκηση των εργατικών συμφερόντων. Επίσης χαρακτηριστικό της στάσης του είναι ότι δήμαρχοι και δημοτικοί σύμβουλοι του σε πολλές περιοχές της Αθήνας εγκαινιάζουν ολυμπιακά έργα (Νίκαια) ή στις περισσότερες των περιπτώσεων συνυπογράφουν Μνημόνιο συνεργασίας και συναντίληψης με την Οργανωτική Επιτροπή του Αθήνα 2004 που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων σύνταξη κοινού τοπικού επιχειρησιακού σχεδίου και από κοινού δημιουργία ομάδων προσέλκυσης εθελοντών (π.χ Ηράκλειο).

Ο Συνασπισμός αν και ήταν το μόνο κοινοβουλευτικό κόμμα που ψήφισε όχι στην ανάληψη των Ολυμπιακών αγώνων στην συνεχεία αρκέστηκε σε μία κριτική κυρίως στις συνέπειες των έργων στο επίπεδο του περιβάλλοντος και της ποιότητας ζωής κάνοντας μάλιστα και προτάσεις για τα έργα υποτίθεται πιο συμβατές με μια οικολογική ευαισθησία. Επίσης κάνει μια κριτική στο τομέα της διαφάνειας και του τρόπου της ανάθεσης των μεγάλων έργων καθώς και μια προσπάθεια στο επίπεδο των δημοκρατικών δικαιωμάτων κυρίως στις πιο αιχμηρές πλευρές της επίθεσης ασπαζόμενος όμως το βασικό «πακέτο» των ιδεολογημάτων της ασφάλειας. Από την άλλη δεν τον απασχολεί καθόλου το ζήτημα εργασιακών αλλαγών στο φόντο των αγώνων ούτε καν σαν μία αντιπαράθεσή στις πιο βάρβαρες πλευρές τους (εργατικά ατυχήματα κτλ) και εξακολουθεί ακόμα και σήμερα να ζητάει ρόλο για τα κόμματα στην εθνική επιτροπή ολυμπιακών αγώνων στην οποία και ενεργά συμμετέχει.

Στον αντεξουσιαστικό-αναρχικό χώρο το θέμα των ολυμπιακών αγώνων αντιμετωπίζεται στις περισσότερες των περιπτώσεων σαν μεμονωμένο περιστατικό με συνθήματα του τύπου ντόπα, μίζα, καταστολή και μια γενικόλογη επίδειξη της κενή «επιθετικής» φρασεολογίας του χώρου. Τα εργατικά συμφέροντα και η πάλη στα εργοτάξια βρίσκεται πολλή μακριά από τον προβληματισμό τους που εύκολα μετατρέπει στην πράξη σε «μάχη των μαχών» την υπεράσπιση της πλατείας εξαρχείων από τις ολυμπιακές μπουλντόζες (χωρίς να υποτιμούμε την συγκεκριμένη πλευρά της δράσης αλλά αμφισβητώντας τα «στρατηγικά» χαρακτηριστικά που ορισμένοι χώροι της δίνουν)

 

 

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΑΘΗΝΑ 2004

ΠΕΔΙΟ ΤΑΞΙΚΗΣ ΠΑΛΗΣ ΡΗΞΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ

Είναι φανερό ότι η αποτελεσματική υπεράσπιση ακόμα και των στοιχειωδών δικαιωμάτων των εργαζομένων και της νεολαίας δεν είναι η απαίτηση για διαφάνεια και «καθαρούς» ολυμπιακούς αγώνες, δεν είναι η γκρίνια για την απώλεια των «πανανθρώπινων» ολυμπιακών ιδανικών, δεν είναι η συγκίνηση για τις δεκάδες δολοφονίες εργατών στα εργοτάξια των μεγάλων έργων. Η αντίληψη της καθεστωτικής αριστεράς της ήττας και της συγνώμης οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην αποδοχή και τον συμβιβασμό με τα βάρβαρα ιδεώδη του κεφαλαίου.

Οι ολυμπιακοί αγώνες αποτελούν μια κορυφαία στιγμή στην πορεία της έντασης της επίθεσης του κεφαλαίου στα εργατικά δικαιώματα. Δεν είναι κάτι ξεχωριστό ή κάτι ξεκομμένο. Από κάθε κύτταρο τους αναβλύζει η εκμετάλλευση, η καταστολή, το κέρδος. Είναι η συνέχεια με άλλη ποιότητα και μορφή της εκσυγχρονιστικής λαίλαπας της δεκαετίας του ’90. Η πάλη λοιπόν ενάντια στην ολυμπιάδα δεν μπορεί παρά να έχει σαν βασικό της κριτήριο τα συνολικά και πλήρη νεολαιίστικα και εργατικά συμφέροντα και στον πυρήνα της την ανάδειξη των αντιδραστικών συνεπειών στην εργασία, την εκπαίδευση, την συνείδηση και την ζωή της νεολαίας. Μέσα και από συγκεκριμένα μέτωπα που ανοίγουν (εργασία, εκπαίδευση, στρατός, περιβάλλον, ιδεολογία κτλ).

Οι ολυμπιακοί αγώνες είναι ένα γεγονός που διαμορφώνει συνείδηση όχι μόνο στους «κάτω» αλλά και στους «πάνω». Το να γίνουν χωρίς σοβαρές αντιδράσεις αποτελεί ένδειξη γι’ αυτούς της κατάστασης του εργατικού κινήματος και της προοπτικής του. Αποτελεί σημειολογικά το «αδειόχαρτο» που τους δίνει η εργατική τάξη και η νεολαία για παρόμοιες προσπάθειες και εγχειρήματα στο μέλλον καθώς και ένδειξη ωρίμανσης των συνθηκών για ακόμα εντονότερη επίθεση στα εργατικά δικαιώματα. Η πάλη λοιπόν ενάντια στους ολυμπιακούς αγώνες πέρα από την υπεράσπιση των υλικών συμφερόντων και των δημοκρατικών δικαιωμάτων της νεολαίας και των εργαζομένων στο σήμερα, αποκτά σοβαρή σημασία για το μετά τους αγώνες και τις προοπτικές των κινημάτων τότε.

Με κριτήριο λοιπόν τα εργατικά συμφέροντα, όχημα την ανάδειξη του εκμεταλλευτικού-ταξικού χαρακτήρα του εγχειρήματος και βασικό στόχο την ρήξη και ανατροπή της αστικής πολιτικής σε επιμέρους πεδία και συνολικά, να παλέψουμε για ένα κίνημα ενάντια στους ολυμπιακούς της Αθηνάς εργατικής αφύπνισης και όχι εφησυχασμού, για τα ταξικά συμφέροντα και όχι για τα πανανθρώπινα ιδανικά. Ένα κίνημα που:

Æ  Κόντρα στις συμφωνίες και τις λογικές τις ε»εθνικής ενότητας» και της εργασιακής ειρήνης θα απαιτήσει με πολύμορφες κινητοποιήσεις, διαδηλώσεις και απεργίες, από τώρα αλλά και κατά την διάρκεια των αγώνων να πάρει πίσω τον κλεμμένο κόπο και χρόνο. Έχοντας κατά νου ότι είναι η ώρα που οι εργαζόμενοι μπορούν να πάρουν ακόμα και εκβιαστικά πίσω δικαιώματα και πλούτο. Που θα απαιτήσει την παραδειγματική τιμωρία της «εταιρίας δολοφόνων» κυβέρνησης – κατασκευαστικών – Αθήνα 2004 ΑΕ για τα εργατικά ατυχήματα.

Æ  Που θα απαιτήσει να πληρώσει το κεφάλαιο και οι χορηγοί το κόστος και τα χρέη των αγώνων αρνούμενο τους νέους φόρους και την λιτότητα. Ούτε δραχμή να μην βγει από την τσέπη των εργατικών οικογενειών για την χρηματοδότηση του πανηγυριού του κεφαλαίου και των πολυεθνικών.

Æ  Που θα μπει φραγμός στα κατασταλτικά σχέδια και την περιστολή των  δημοκρατικών δικαιωμάτων. Που θα απαιτήσει με τον πιο πρακτικό τρόπο την πλήρη ελευθερία στην άποψη και την πολιτική δράση. Κατάργηση των τρομονόμων και όλων των νόμων που σχετίζονται με την ασφάλεια των ολυμπιακών.  Ούτε ένα ευρώ για την αγορά ηλεκτρονικού εξοπλισμού καταστολής και εκπαίδευση στελεχών.

Æ  Που θα δώσει την μάχη για να γλιτώσει κάθε ελεύθερο χώρο πρασίνου από την κερδοφόρα δαγκάνα του κεφαλαίου αμφισβητώντας συνολικά τον καπιταλιστικό τρόπο ανάπτυξης.

Æ  Που δεν θα αφήσει την γενιά των καταλήψεων και των αντιπολεμικών κινητοποιήσεων να ασπαστεί τα βάρβαρα ιδεολογήματα του κεφαλαίου εθελοντικά. Να σταματήσει το μάθημα της ολυμπιακής παιδείας. Κανένας νέος εθελοντής, καμία βοήθεια στην διοργάνωση των αγώνων τους. Κανένας φαντάρος εθελοντής. Να διαλυθεί η «ολυμπιακή μεραρχία». Καμία εμπλοκή του στρατού.

Æ  Που θα δίνει την μάχη ώστε κανείς εργαζόμενος να μη χρηματοδοτήσει έμμεσα την διοργάνωση. Κανένας εργαζόμενος θεατής στο ολυμπιακό πανήγυρη, καμία αγορά προϊόντων του Αθήνα 2004. Άδεια γήπεδα – γεμάτες πορείες.

Æ  Που θα δίνει την μάχη για την αποκάλυψη της ιστορικής αλήθειας τόσο όσο αναφορά τις ολυμπιάδες στην αρχαιότητα και τα ανύπαρκτα ολυμπιακά ιδεώδη, όσο και για τις βάρβαρες ολυμπιάδες του 20ου αιώνα.

Ένα κίνημα εν τέλει που στην ουσία του θα παλεύει για την αποτυχία της κυβερνητικής πολιτικής και των συμφερόντων του κεφαλαίου. Την αποτυχία των αγώνων σε όλα τα επίπεδα. Γιατί αποτυχία των αγώνων σημαίνει επιτυχία των εργατικών συμφερόντων και του κινήματος διεκδίκησης τους. Αποτυχία των αγώνων σημαίνει ότι πάει πίσω συνολικά η επίθεση στα δικαιώματα της εργατικής πλειοψηφίας η οποία από πολύ καλύτερες θέσεις μπορεί να παλέψει μετά από αυτούς. Αποτυχία των αγώνων σημαίνει πήγαν στα σκουπίδια, ότι η νεολαία δεν «έφαγε» τα ιδεολογήματα του και ότι δέχτηκε σοβαρό πλήγμα η αστική πολιτική. Η αποτυχία μεταφράζεται στο να μην τελειώσουν για παράδειγμα 2-3 ολυμπιακά έργα έγκαιρα κάτω από το βάρος εργατικών κινητοποιήσεων, στο να μείνουν στα ράφια τα αναμνηστικά των αγώνων, στο να μην συμπληρωθεί ο απαιτούμενος αριθμός εθελοντών, στο να είναι άδεια τα γήπεδα. Αλλά κυρίως στο να είναι παρόν το κίνημα τις νεολαίας και των εργαζόμενων παντού. Σε όλες τις προσπάθειες του κεφαλαίου να υπάρχει απάντηση από την σκοπιά των εργατικών συμφερόντων.

 

ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΝΕΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ (εφ.ΑΙΧΜΗ 2002)

Εργασιακές Σχέσεις και Ολυμπιάδα 2004

Ένα εξαιρετικά σοβαρό κεφάλαιο στα πλαίσια της προετοιμασίας για τη διεξαγωγή αλλά και κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, αλλά και γενικότερα κάθε Ολυμπιάδας, αποτελεί ο τομέας των εργασιακών σχέσεων και των συνθηκών εργασίας, αντίστοιχα, στα αποκαλούμενα Ολυμπιακά Έργα, αλλά όχι μόνο σ΄ αυτά.

Όσον αφορά το ιδεολογικό περίβλημα των εργασιακών σχέσεων (ελαστικότητα, «εθελοντισμός» κλπ.) που το κατασκευαστικό – και όχι μόνο – κεφάλαιο επιδιώκει να παγιώσει εν όψει της «Νέας Μεγάλης Ιδέας» του «Αθήνα – 2004» δε θα ασχοληθούμε εκτενώς στην παρούσα τοποθέτηση και γιατί δεν αποτελεί αυτό καθαυτό το αντικείμενό της αλλά και για έναν ακόμη σπουδαιότερο λόγο : η ιδέα του «εθελοντισμού», ιδεολογικά και πολιτικά επεξεργασμένη από το πολιτικό προσωπικό της Κομισιόν και των άλλων οργάνων της Ε.Ε., βρίσκει πρόσφορο έδαφος να προπαγανδιστεί δεόντως πριν και κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων, αλλά, κατά τα λεγόμενα του Υπουργού Πολιτισμού Ευάγγελου Βενιζέλου, «…έρχεται για…να μείνει και μετά το 2004». Είναι, σαφέστατα, ένα σοβαρό πεδίο αντιπαράθεσης του κόσμου της εργασίας με την καθεστηκυία πολιτική αντίληψη και τα παράγωγα ιδεολογήματά της και, προφανώς, η αναγκαιότητα να ανοίξει και αυτό το «μέτωπο» με τους όρους της εργαζόμενης πλειοψηφίας είναι εκ των ουκ άνευ προϋπόθεση σφυρηλάτησης ενός ρωμαλέου αντι-Ολυμπιακού, ευρύτερα, εργατικού κινήματος.

Επανερχόμενοι στο προκείμενο, είναι απαραίτητο να επισημάνουμε το αδιαμφισβήτητο γεγονός της άσκησης πιέσεων από το κατασκευαστικό κεφάλαιο προς το Υπουργείο Εργασίας για την περιβόητη «απελευθέρωση» των ωραρίων στα εργοτάξια. Με βασικό επιχείρημα τον κίνδυνο για αύξηση του κόστους (!) αλλά και του απαιτούμενου χρόνου ολοκλήρωσης των δημόσιων έργων και ιδιαίτερα αυτών που αφορούν στη διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 (!!!), οι εργοληπτικές οργανώσεις ζητούν επιτακτικά την εξαίρεση του κατασκευαστικού κλάδου από τις διατάξεις του νόμου 2874 / 2000 (πρόκειται για το αντεργατικό Νομοσχέδιο Γιαννίτση για τις εργασιακές σχέσεις) που αφορούν στην κατάργηση της υπερεργασίας και την αύξηση του κόστους των υπερωριών1. Σε απλά ελληνικά, ούτε λίγο ούτε πολύ ζητήθηκε από επιφανείς εκπροσώπους της εργοδοσίας του κατασκευαστικού τομέα να επιτραπεί η …60ωρη εβδομαδιαία απασχόληση χωρίς υπερωρίες. Μάλιστα, με επιστολή τους προς την προηγούμενη ηγεσία του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων υποστήριζαν ότι η εφαρμογή των επίμαχων αυτών διατάξεων όχι μόνο δε θα οδηγήσει στη μείωση της ανεργίας που αποτελεί στόχο του εργασιακού νόμου (..εδώ γελάνε, μάλλον !) αλλά θα πριμοδοτήσει έντονα αδιέξοδα…Τέτοιο…ενδιαφέρον από την κατασκευαστική εργοδοσία για τον εργαζόμενο δεν είναι δα και καθημερινό φαινόμενο !

Ωστόσο, η κατασκευαστική (μεγαλο)εργοδοσία δε μένει εδώ…Επισημαίνοντας ότι παρατηρείται ιδιαίτερα σημαντική έλλειψη εξειδικευμένου προσωπικού προκειμένου να καλυφθούν οι ανάγκες ολοκλήρωσης των έργων, επιδιώκει να αφεθεί ανοιχτό το ενδεχόμενο «αναζήτησης» εξειδικευμένου (;) (και…εξαιρετικά φτηνού, προσθέτουμε εμείς) εργατικού δυναμικού από τρίτες χώρες ώστε να τηρηθούν και τα όποια χρονοδιαγράμματα παράδοσής τους1. Πριν από λίγο καιρό, μέσω της ελληνικής πρεσβείας στη Ρώμη, διαβιβάστηκε στο Υπουργείο Εργασίας επιστολή της κυβέρνησης της Κορέας (!!!), με την οποία γινόταν στη χώρα μας «ανεπίσημη» προσφορά φθηνού εργατικού δυναμικού. Το καθεστώς κοινοβουλευτικής δικτατορίας της Σεούλ έχει …πολλαπλή εμπειρία από διοργάνωση μεγάλης εμβέλειας αθλητικών γεγονότων (Ολυμπιακοί Σεούλ 1988, συνδιοργάνωση Μουντιάλ ποδοσφαίρου με την Ιαπωνία φέτος), ενώ σαφέστατα μπορεί να «προσφέρει» και στον τομέα της καταστολής (αρκεί να ρωτήσει κανείς κάποιον από τους εργάτες της Daewoo ή της Hyundai για να …αντιληφθεί του λόγου το αληθές…). Το Ελληνικό Δημόσιο (Υπουργείο, ΟΑΕΔ κλπ.) «διαρρηγνύει τα ιμάτιά του» υπέρ της σαφούς προτίμησης των ιθαγενών εργαζομένων (ένεκα και οι υποσχέσεις για τη δημιουργία δεκάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας) και ψελλίζει κάτι περί μη έγκαιρης επισήμανσης του προβλήματος από τους εργολήπτες ώστε να αναζητηθούν λύσεις όπως η κατάρτιση ανέργων στις ειδικότητες που παρατηρείται έλλειψη (π.χ. βοηθού εργοταξιάρχη, μηχανικού ασφαλείας, μηχανολόγου μηχανημάτων τεχνικών έργων κλπ.). Ωστόσο, περιορίζεται σε …συστάσεις χωρίς καμία απολύτως διάθεση να λάβει πρακτικά μέτρα.

Σχετικά πρόσφατα εντοπίστηκε και ήρθε στο φως – μέσα από τη σελίδα της «Συσπείρωσης Αριστερών Μηχανικών» στο Ενημερωτικό Δελτίο (Ε.Δ.) του ΤΕΕ2 – ακόμη και κρούσμα (φοβόμαστε όχι μεμονωμένο) «ενοικίασης» (λέγε δουλεμπορίου) φτηνού εργατοτεχνικού προσωπικού από το εξωτερικό (Βουλγαρία, στη συγκεκριμένη περίπτωση) για την κάλυψη των αναγκών εκτέλεσης των Ολυμπιακών Έργων και των Έργων του Γ’ ΚΠΣ, βάσει του Νόμου 2910 / 2001, του νέου αυτού αντιμεταναστευτικού τερατουργήματος της Κυβέρνησης του ΠΑ.ΣΟ.Κ.3. Το εξοργιστικό στην όλη υπόθεση είναι η προσφυγή της εταιρείας που διενεργούσε την προαναφερόμενη …ευαγή δραστηριότητα (ΔΟΜΟΠΛΑΝ, για λόγους στοιχειώδους πληροφόρησης) στη δικαιοσύνη κατά της «Συσπείρωσης» για συκοφαντική δυσφήμιση…Εκεί που μας χρωστάγανε…

Παρά τα προαναφερόμενα, το πραγματικό καθεστώς εργοδοτικής αυθαιρεσίας, αληθινής δικτατορίας του κεφαλαίου στην πραγματικότητα, συναντάται στα ίδια τα εργοτάξια των Ολυμπιακών (και των άλλων μεγάλων) Έργων…Η περίπτωση της απόλυσης Ταρπάγκου για συνδικαλιστικούς λόγους (καταγγελία της παράνομης 60ωρης απασχόλησης στο εργοτάξιο της ΤΕΓΚ-ΕΡΒΕ στην Εγνατία Οδό κλπ.) φαντάζει αληθινό πταίσμα μπροστά στο όργιο παρατυπιών στο Ολυμπιακό Χωριό, σ’ αυτό το σύγχρονο εργασιακό κάτεργο όπου επικρατούν εργασιακές συνθήκες γαλέρας… Εκεί ο «Μολώχ» της καπιταλιστικής κερδοφορίας ημέρα με την ημέρα, ώρα με την ώρα, κυριολεκτικά βάφει τα χέρια του στο αίμα των εργαζομένων : 55 εργατικά «ατυχήματα» έχουν δηλωθεί τις πρώτες 80 ημέρες λειτουργίας του έργου, αριθμός ενδεικτικός μιας και αρκετά παρόμοια περιστατικά …απλά δεν καταγράφονται4. Τρεις (3) εργάτες (οι δύο αλλοδαποί μετανάστες) έχουν ήδη αφήσει την τελευταία τους πνοή στο σύγχρονο αυτό Νταχάου εργατικής εκμετάλλευσης, όπου :

(α.) το ωράριο έχει γίνει «λάστιχο». Κάπως έτσι «επιτυγχάνεται» ο στόχος Κυβέρνησης – εργοδοτών για  την ολοκλήρωση του έργου μέσα σε δύο (2) μόνο χρόνια, ενώ με κανονικούς ρυθμούς εργασίας θα απαιτούνταν τέσσερα (4) ! Οι εργοδότες απασχολούν τους  εργαζόμενους ανάλογα με τις ανάγκες του έργου, χωρίς βέβαια να πληρώνουν υπερωριακά τις επιπλέον ώρες δουλειάς. Τις πληρώνουν με απλό ημερομίσθιο. Έτσι, το κατακτημένο ωράριο των οικοδόμων, το 7ωρο, έγινε 12ωρο και 19ωρο, όπως και το 5ήμερο έγινε 7ήμερο. Ένα καθεστώς τρομοκρατικών απολύσεων απειλεί όσους αρνούνται να εργαστούν υπερωρίες και Σαββατοκύριακα, ενώ απειλείται ακόμη και αυτή η συνδικαλιστική δράση4.

(β.) η ασφάλιση των εργαζομένων «πετσοκόβεται». Εκτός από τις ανασφάλιστες υπερωρίες καθώς και την ανασφάλιστη, ουσιαστικά, δουλειά του Σαββάτου και της Κυριακής, δεν ασφαλίζονται ούτε καν οι συμβατικές αποδοχές των εργαζομένων στο ύψος του πραγματικού μεικτού ημερομισθίου. Το μέγεθος της εισφοροδιαφυγής έχει διαπιστωθεί ακόμη και από την επιθεώρηση εργασίας και το ΙΚΑ. Μόνο το Γενάρη φέτος, οι εργοδότες κυριολεκτικά τσέπωσαν 2.735.715 δρχ. μόνο από τις ανασφάλιστες υπερωρίες όταν στο εργοτάξιο δούλευαν γύρω στους 1000 εργαζόμενους4.

(γ.) στα περισσότερα σημεία όχι μόνο δεν υπάρχει πόσιμο νερό αλλά ούτε νερό για να πλυθούν οι εργαζόμενοι5,6.

(δ.) δεν υπάρχουν αποδυτήρια για να αλλάξουν οι εργαζόμενοι5,6.

(ε.) υπάρχουν ελάχιστες τουαλέτες5,6.

(στ). δεν υπάρχει συγκοινωνιακό μέσο για τη μεταφορά των εργαζομέ-νων στο εργοτάξιο5,6.

(ζ.) δεν υπάρχει ασθενοφόρο (παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις του Ρέππα για την παρουσία δύο) 5,6.

(η.) δεν υπάρχουν σκαλωσιές στις εργασίες κατασκευής καλουπιών (όπως και ο ίδιος ο υπουργός, ακόμη, παραδέχεται) 5,6.

(θ.) δε χρησιμοποιούνται επαγγελματίες χειριστές μηχανημάτων (άνω του 15% αυτών τα χειρίζονται μη αδειούχοι εργαζόμενοι). Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να καταπλακωθεί ένας 62χρονος οικοδόμος, ο πρώτος νεκρός του εργοταξίου, στις 15 Δεκεμβρίου του 20015,6.

(ι.) δε χορηγούνται τα ημερομίσθια των αργιών5,6.

(ια.) δεν πληρώνονται τα ημερομίσθια στις περιπτώσεις βροχής5,6.

(ιβ.) λείπει ο γιατρός εργασίας τις ώρες λειτουργίας του εργοταξίου5,6.

Αν συνυπολογίσει κανείς και τη γνωστή εργοδοτική πρακτική του «διαίρει και βασίλευε» μεταξύ των εργαζομένων (μέσω της συνειδητής καλλιέργειας αυταπατών ιδιαίτερα όσον αφορά π.χ. τον στελεχικό ρόλο των μηχανικών απέναντι στους απλούς χειρώνακτες εργάτες κλπ.), μπορεί να κατανοήσει πλήρως το μέγεθος της, χωρίς ίχνος υπερβολής, κανιβαλικής διάθεσης του κεφαλαίου να εκμεταλλευτεί χωρίς όρους και όρια την εργατική δύναμη στα εργοτάξια των Ολυμπιακών Έργων…Και είμαστε ακόμη στην αρχή…Εδώ να σημειώσουμε την αναγκαιότητα έμπρακτης έκφρασης της αλληλεγγύης μεταξύ των εργαζομένων, π.χ. με πρωτοβουλίες για από κοινού ενημερωτικές εξορμήσεις των συναδέλφων από το Συνδικάτο Οικοδόμων και το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών (μηχανικών, τεχνολόγων, γεωλόγων, τεχνικών, σχεδιαστών στα τεχνικά γραφεία, τα εργοτάξια και τις μελετητικές εταιρείες) στα εργοτάξια του Ολυμπιακού Χωριού, μιας αλληλεγγύης ικανής να σπάσει τους τεχνικούς διαχωρισμούς και να ενώσει τους εργαζόμενους, ιδιαίτερα σε ημέρες κινητοποιήσεων (στάσεων εργασίας, απεργιών κλπ.) όπου και η δράση των μηχανισμών κρατικής καταστολής είναι παρούσα7.

Τη σχεδόν ανεξέλεγκτη δράση των εργοδοτικών μηχανισμών στα εργοτάξια των Ολυμπιακών Έργων παρακολουθεί αμέτοχη, αν δεν την ενθαρρύνει προκλητικά, η κυβέρνηση όχι μόνο μέσω του αντιδραστικού νομοθετικού οπλοστασίου με το οποίο τη θωρακίζει (π.χ. Νομοσχέδιο Γιαννίτση για τις εργασιακές σχέσεις) αλλά και μέσω των περιβόητων ελέγχων των κλιμακίων του Σώματος Επιθεωρητών Εργασίας που αντί να αφαιρέσουν τις άδειες εκτέλεσης των έργων από τους εργολήπτες, που τόσο κατάφωρα παραβιάζουν ακόμη και αυτό το διάτρητο νομοθετικό πλαίσιο γύρω από τις συνθήκες υγιεινής και ασφάλειας στους χώρους εργασίας, απλά τους επιβάλλουν κάτι …απίθανα «πρόστιμα» της τάξης των …6.5 εκατομμυρίων δρχ., «χρυσώνοντας» το χάπι της ανυπαρξίας στοιχειώδους πολιτικής βούλησης να παταχθούν στη ρίζα τους παρόμοια φαινόμενα6. Τόσο «κοστολογείται», βλέπετε, στις μέρες μας η ζωή του εργαζόμενου…Από την άλλη, πώς να μην αποχαλινωθεί το κατασκευαστικό κεφάλαιο όταν από στόματος του ίδιου του υφυπουργού Εργασίας Λευτέρη Τζιόλα είχε ανακοινωθεί από το τέλος του προηγούμενου έτους8 πως τα δύο ισοδύναμα πιθανά σενάρια υλοποίησης των έργων στη διεθνή ζώνη του Ολυμπιακού Χωριού προέβλεπαν είτε την πώληση της έκτασης σε ιδιώτες που θα πραγματοποιήσουν τις κατασκευές και θα τις εκμεταλλευτούν μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες είτε την ανάληψη του κόστους αυτής της επένδυσης από τον ΟΕΚ, μέσω της θυγατρικής του εταιρείας «Ολυμπιακό Χωριό Α.Ε.», που μετά τους αγώνες θα μπορεί να πουλήσει ή να νοικιάσει τα κτίρια σε ιδιώτες ; Η πολλαπλή πρόκληση απέναντι στον κόσμο της εργασίας είναι παραπάνω από εμφανής…

Αλλά εάν κάποιος νομίζει πως το ζητούμενο με τις εργασιακές σχέσεις σε σχέση με την Ολυμπιάδα του 2004 «περιορίζεται» εντός των ορίων των εργοταξίων των Ολυμπιακών Έργων αυταπατάται οικτρά : η πλήρης «απελευθέρωση» του ωραρίου λειτουργίας των καταστημάτων, η προσπάθεια καταστρατήγησης ακόμη και αυτής της αργίας της Κυριακής σε όλη την επικράτεια «για την εξυπηρέτηση των τουριστών» ενόψει και του 2004, όπως γλαφυρά καταγράφεται σε σχετική αρθρογραφία από την Εφημερίδα «Ο Σύνδεσμος»9, αποτελούν ένα ακόμη μεγάλο κομμάτι στο «παζλ» αναδιάρθρωσης των εργασιακών σχέσεων με αφορμή τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Συμπερασματικά, έχοντας καταπιαστεί με ένα, κατά τη γνώμη μας, κομβικό ζήτημα όπως αυτό των εργασιακών σχέσεων μέσα από το πρίσμα της διεξαγωγής των Ολυμπιακών Αγώνων «Αθήνα 2004», πιστεύουμε ότι όσο περνάει ο καιρός δικαιώνεται ολοένα και περισσότερο, όχι σαν σύνθημα αλλά σαν αδήριτη κοινωνική αναγκαιότητα αυτό που αναγράφεται στην αφίσα της «Καμπάνιας αντι-2004» : «Ο πολιτισμός των Ολυμπιακών Αγώνων δεν είναι ο δικός μας»…ΔΩΣΤΕ ΠΙΣΩ ΤΗΝ ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ !!!

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

1.    Εφημερίδα «Επενδυτής», 24-25 Νοεμβρίου 2001.

2.    Ε.Δ. ΤΕΕ 2189 / 4 Μαρτίου 2002, σελ. 107.

3.    Νόμος 2910 / 01, «Είσοδος και παραμονή αλλοδαπών στην Ελληνική Επικράτεια. Κτήση της ελληνικής ιθαγένειας με πολιτογράφηση και άλλες διατάξεις».

4.    Από την ομιλία του Διονύση Κεκάι, ταμία του παραρτήματος εργαζομένων στο Ολυμπιακό Χωριό του Συνδικάτου Οικοδόμων Αθήνας.

5.    Εφημερίδα «Η Αυγή», 31 Ιανουαρίου 2002.

6.    Εφημερίδα «Ελευθεροτυπία», 18 Δεκεμβρίου 2001 και 30 Ιανουαρίου 2002.

7.    Εφημερίδα «Πριν», 26 Μαΐου 2002.

8.    Εφημερίδα «Ελευθεροτυπία», 20 Δεκεμβρίου 2001.

9.    Εφημερίδα του Συλλόγου Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου, Αττικής, «Ο Σύνδεσμος, άρθρο με τίτλο «Απελευθέρωση ωραρίου στο Νέο Αερολιμένα».

THE MALL Μαρούσι/απεργία για το θάνατο του Dalip doka

Εφ. AIXMH: Εκδήλωση στο Μαρούσι ΕΝΑΝΤΙΑ στους Ολυμπιακούς αγώνες (2003)

No comments yet»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: