ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΙΧΩΝ

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΑΜΑΡΟΥΣΙΟΥ

Η ιδρυτική μας διακήρυξη

ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ “ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΙΧΩΝ”

Ξεκινήσαμε τη συγκρότηση της Ριζοσπαστικής Δημοτικής Κίνησης εκτιμώντας ότι τα προβλήματα στο Μαρούσι και οι συνθήκες ζωής που συνδέονται με τις πολιτικές της κεντρικής εξουσίας και τη μετατροπή των δήμων σε τοπικά κράτη, πρέπει και μπορούν να αντιμετωπιστούν ριζοσπαστικά.  Η έκδοση της ΑΙΧΜΗΣ το 2002, απέδειξε τη δυναμική μιας ανεξάρτητης συλλογικότητας με δράσεις αρχικά ενάντια στη λαίλαπα των Ολυμπιακών Αγώνων που κατέστρεψαν την περιοχή μας. Δράσεις και κινητοποιήσεις για την Αττική Οδό και την επιβολή των υπέρογκων διοδίων μέσα στις πόλεις. Δράσεις ενάντια στα ωράρια λειτουργίας καταστημάτων και εργασίας των υπαλλήλων. Κινητοποιήσεις για τους ελεύθερους χώρους. Κινητοποιήσεις κατά της φοροκατασταλτικής πολιτικής του δήμου (παράνομα πρόστιμα για στάθμευση ακόμα και κάτω απο τα σπίτια μας). Οργανώσαμε κινητοποιήσεις ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης που μεθοδεύουν κυβέρνηση -αντιπολίτευση και δήμος, αγωνιζόμενοι για δωρεάν δημόσια παιδεία.

Προσπαθούμε να πληροφορούμε κάθε μήνα τους αναγνώστες χωρίς μισόλογα, αναδεικνύουμε τα ζητήματα, δημιουργούμε δράσεις και έτσι θα συνεχίσουμε.

(Από την διακήρυξη της κίνησής μας το 2006 – χρονιά που πήραμε μέρος και στις δημοτικές εκλογές στο Μαρούσι)

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΓΙΑ ΕΜΑΣ “ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΙΧΩΝ”

Εκτιμήσαμε ότι το «εκτός των τειχών» προσδιορίζει την στάση αλλά και την παρουσία μας στα δημοτικά πράγματα όλα αυτά τα χρόνια που αναπτύσσουμε τις δράσεις και τις παρεμβάσεις μας, αλλά προσδιορίζει και την προγραμματική μας  δέσμευση να συνεχίσουμε στην ίδια κατεύθυνση.

Εκτός των τειχών του σημερινού αυτοδιοικητικού πλαισίου που δεν επιτρέπει την πρόσβαση των πολιτών στα κέντρα λήψης των αποφάσεων, εκτός των τειχών του υφιστάμενου πολιτικού σκηνικού της συνδιαλλαγής και της συνδιαχείρησης.

Μαζί με τους συμπολίτες μας που επιδιώκουν μια εναλλακτική πολιτική παρέμβαση στα δημοτικά δρώμενα προκειμένου με τη δυναμική των λαϊκών αγώνων να αποτρέψουν σχεδιασμούς και να επιβάλλουν λύσεις στην αντίθετη κατεύθυνση αυτών που σήμερα εφαρμόζονται  επιδεινώνοντας τις συνθήκες της ζωής μας.

Μαζί με τους συμπολίτες μας για να σπάσουμε τα τείχη που ορθώνουν ολόγυρά μας τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα και οι αδίστακτοι πολιτικοί διαχειριστές τους.

Γιατί το δίλλημα για εμάς είναι βαθύτερο: Πρωταγωνιστές ή θεατές στη ζωή μας;

Η ΙΔΡΥΤΙΚΗ ΜΑΣ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ

Ξε­κι­νή­σα­με τη προ­σπά­θεια συ­γκρό­τη­σης της Ρι­ζο­σπα­στι­κής Δη­μο­τι­κής Κί­νη­σης ε­κτι­μώ­ντας ό­τι τα προ­βλή­μα­τα  στο Μα­ρού­σι ό­πως και οι συν­θή­κες ζω­ής μας που συν­δέ­ο­νται με τις πο­λι­τι­κές της κε­ντρι­κής και το­πι­κής ε­ξου­σί­ας πρέ­πει να α­ντι­με­τω­πι­στούν ρι­ζοσπα­στι­κά κι α­κό­μη δεν εί­ναι ά­μοι­ροι ευ­θυ­νών ό­σοι α­ντι­πο­λι­τεύ­τη­καν τις πο­λι­τι­κές αυ­τές με λο­γι­κές που δεν ο­δή­γη­σαν σε α­γω­νι­στι­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις αμ­φι­σβή­τη­σής τους, αλ­λά κι­νή­θη­καν στο ε­πί­πε­δο των ξύ­λι­νων  α­ντι­πα­ρα­θέ­σε­ων ε­ντός δη­μο­τι­κού συμ­βού­λιου, πε­ριο­ρί­στη­καν σε  δια­μαρ­τυ­ρί­ας στις ε­φη­με­ρί­δες, αρ­κε­τές φο­ρές σιώ­πη­σαν. Ε­κτι­μού­με μέ­σα α­πό την ε­μπει­ρί­α μας ό­λα αυ­τά τα χρό­νια ό­τι η ση­με­ρι­νή προ­σπά­θειά μας δεν εί­ναι α­πλά ε­φι­κτή αλ­λά ε­πι­βε­βλη­μέ­νη.

Για το Μα­ρού­σι  η τε­λευ­ταί­α δε­κα­ε­τί­α έ­παι­ξε ση­μα­ντι­κό ρό­λο στην ε­ξέ­λι­ξη και τη φυ­σιο­γνω­μί­α του. Το πρά­σι­νο προ­ά­στιο της Ατ­τι­κής με­τε­ξε­λί­χθη­κε βί­αια και πα­ρά την α­ντί­θεση των κα­τοί­κων του σε μια πο­λύ­βου­η πό­λη. Ο πλη­θυ­σμός του τε­τρα­πλα­σιά­στηκε χω­ρίς να υ­πάρ­ξει σχέ­διο υ­πο­δο­μών της πλη­θυ­σμια­κής αύ­ξη­σης. Πα­ρα­κο­λουθού­με την  ά­ναρ­χη α­νά­πτυ­ξη των δύ­ο τε­λευ­ταί­ων δε­κα­ε­τιών με ό­λα τα συ­νε­πακό­λου­θα δει­νά που ε­πι­σω­ρεύ­ει κα­θη­με­ρι­νά.

Η κυ­κλο­φο­ρια­κή συμ­φό­ρη­ση, η ρύ­παν­ση και η η­χο­ρύ­παν­ση εί­ναι τα α­πο­τε­λέ­σματα της «α­νά­πτυ­ξης» και του «εκ­συγ­χρο­νι­σμού» της πό­λης μας. Η αρ­νη­τι­κή πορεί­α του Μα­ρου­σιού δεν εί­ναι μοι­ραί­α. Οι κά­τοι­κοι της πό­λης μας έ­χου­με τη δυ­να­τό­τη­τα να α­γω­νι­στού­με και να α­πο­τρέ­ψου­με αυ­τή τη πο­ρεί­α, αλ­λά και να ξα­να­δη­μιουρ­γή­σου­με τις συν­θή­κες που α­παι­τού­νται για μια αν­θρώ­πι­νη πόλη.

Οι Ο­λυ­μπια­κούς Α­γώ­νες το 2004 δη­μιούρ­γη­σαν  τε­ρά­στια πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κά και πολε­ο­δο­μι­κά προ­βλή­μα­τα τα ο­ποί­α προ­κα­λούν σο­βα­ρές οι­κο­νο­μι­κές, κοι­νω­νικές και πο­λι­τι­κές ε­πι­πτώ­σεις. Ο­λό­κλη­ρες ε­κτά­σεις α­δό­μη­των και δη­μό­σιων χώ­ρων πα­ρα­δό­θη­καν στις πο­λυε­θνι­κές και τους εγ­χώ­ριους με­γα­λο­κα­τα­σκευαστές πε­ριο­ρί­ζο­ντας τους κα­τοί­κους που αυ­ξά­νο­νται συ­νε­χώς σε ό­λο και μι­κρό­τε­ρους χώ­ρους. Τα ο­λυ­μπια­κά τε­ρα­τουρ­γή­μα­τα στο Ο­Α­ΚΑ, το κέ­ντρο ρα­διο­τη­λε­ό­ρα­σης όπως και όλα τα υπόλοιπα, μηδέ της Αττικής οδού εξαιρουμένης, πλη­ρώ­θη­καν α­πό τον ελλη­νι­κό λα­ό, κτί­στη­καν πά­νω στο αί­μα δε­κά­δων νε­κρών ερ­γα­τών του πυ­ρε­τού της ο­λυ­μπια­κής προ­ε­τοι­μα­σί­ας και χα­ρί­ζο­νται έ­να­ντι πι­να­κί­ου φα­κής στις «α­δη­φά­γες πα­ρα­γω­γι­κές» τά­ξεις.

Ε­πι­βε­βαιώ­θη­καν α­πό­λυ­τα οι ε­πι­ση­μάν­σεις μας ε­κεί­νη την ε­πο­χή που κα­τά τα άλ­λα δε­χό­μα­σταν την κρι­τι­κή  για μι­ζέ­ρια και α­νέ­ξο­δη αμ­φι­σβή­τη­ση.

Δια­πι­στω­μέ­νη εί­ναι η ό­ξυν­ση των ση­με­ρι­νών α­ντι­θέ­σε­ων στο κοι­νω­νι­κό ε­πίπε­δο (α­νερ­γί­α, προ­νο­μια­κή – πε­λα­τεια­κή με­τα­χεί­ρι­ση πο­λι­τών, υ­πο­βάθ­μι­ση δη­μό­σιας υ­γεί­ας και εκ­παί­δευ­σης, α­να­τρο­πή των ερ­γα­σια­κών σχέ­σε­ων- ρα­τσισμός α­πέ­να­ντι στους με­τα­νά­στες), η γε­νι­κό­τε­ρη κρί­ση λει­τουρ­γιών στο χώ­ρο της πό­λης.

Στο Μα­ρού­σι δεν εί­ναι το­πι­κά τα συμ­φέ­ρο­ντα του Βω­βού και του Λά­τση ό­σο και των άλ­λων με­γά­λων πο­λυε­θνι­κών. Ε­ντάσ­σο­νται στον ευ­ρύ­τε­ρο οι­κο­νο­μι­κό και πο­λι­τι­κό σχε­δια­σμό. Χρη­σι­μο­ποιούν ό­μως και την ε­κά­στο­τε δη­μο­τι­κή ε­ξου­σί­α προ­κει­μέ­νου να προ­ω­θή­σουν α­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τε­ρα τους σχε­δια­σμούς τους. Έ­τσι εί­ναι α­πό­λυ­τα πα­ρα­πλα­νη­τι­κή η αντίληψη πε­ρί του ρόλου των προ­σώ­πων – δη­μο­τι­κών αρ­χό­ντων.

Ό­λοι ε­πι­λέ­γο­νται και α­ξιο­λο­γού­νται προ­κει­μέ­νου να δια­χει­ρι­στούν την προ­ώ­θη­ση της πολιτικής που στη­ρί­ζουν α­πό κοι­νού τα δύ­ο με­γά­λα κόμ­μα­τα ε­ξου­σί­ας ΝΔ και ΠΑ­ΣΟΚ εξυπηρετώντας το μεγάλο κεφάλαιο.

Κά­τω α­πό αυ­τές τις συν­θή­κες, η πα­ρέμ­βα­ση μας στην Το­πι­κή Αυ­το­διοί­κη­ση φι­λο­δο­ξεί  να παί­ξει ένα δια­φο­ρε­τι­κό πο­λι­τι­κό ρό­λο, με κυ­ρί­αρ­χα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά την χει­ρα­φέ­τηση α­πό τις κά­θε εί­δους ε­ξαρ­τή­σεις και την α­γω­νι­στι­κή α­ντι­με­τώ­πι­ση των προ­βλη­μά­των.

Η αλ­λα­γή δεν εξασφαλίζεται με ε­κλο­γι­κά α­πο­τε­λέ­σμα­τα. Αν ή­ταν έ­τσι εύ­κο­λα τα πράγ­μα­τα, οι ε­κλο­γές θα ή­ταν πα­ρά­νο­μες! Η α­ρι­στε­ρά πρέ­πει να προσ­δο­κά από τις ε­κλο­γές την κα­τα­γρα­φή της δια­μαρ­τυ­ρί­ας, να ε­πι­διώ­κει την πά­λη των ιδε­ών δο­θεί­σης της ευ­και­ρί­ας, να ε­πι­διώ­κει μέ­σα α­πό τη συμ­με­το­χή της την ανα­τρο­πή και ό­χι τη μα­κρο­η­μέ­ρευ­ση του “α­ντι­προ­σω­πευ­τι­κής δη­μο­κρα­τί­ας” που εί­ναι η “δη­μο­κρα­τί­α της α­γο­ράς” και του κέρ­δους.

Η ε­κλο­γή προ­σώ­πων της α­ρι­στε­ράς εί­ναι θε­μι­τή και μπο­ρεί να συμ­βάλ­λει στην α­νά­πτυ­ξη του α­ντι­κα­πι­τα­λι­στι­κού κι­νή­μα­τος ό­ταν εί­ναι ε­νταγ­μέ­νη στη λο­γι­κή της αμ­φι­σβή­τη­σης και α­να­τρο­πής των συ­σχε­τι­σμών που πα­ρά­γουν αυ­τές τις α­ντι­θέ­σεις.

Δεν προ­ερ­χό­μα­στε α­πό παρ­θε­νο­γέ­νε­ση. Προ­ερ­χό­μα­στε α­πό δια­φο­ρε­τι­κές πολι­τι­κές α­φε­τη­ρί­ες της α­ρι­στε­ράς, κοι­νο­βου­λευ­τι­κής ή ό­χι και των κι­νη­μά­των. Συ­να­ντη­θή­κα­με πριν α­πό με­ρι­κά χρό­νια κι α­πο­φα­σί­σα­με την α­πό κοι­νού δρα­στη­ριο­ποί­η­σή μας στη πε­ριο­χή ε­πι­διώ­κο­ντας να προ­βάλ­λου­με μια ε­ναλ­λακτι­κή  ρι­ζο­σπα­στι­κή πο­λι­τι­κή πρό­τα­ση που αρ­νού­νταν την α­πο­δο­χή του ση­μερι­νού στη­μέ­νου πο­λι­τι­κού σκη­νι­κού, που αρ­νού­νταν τις λο­γι­κές της συν­διαχεί­ρη­σης, τους δια­λό­γους σε ε­πί­πε­δα κο­ρυ­φών.

Ε­πι­διώ­ξα­με την  ε­νό­τη­τα στη δρά­ση. Λει­τουρ­γού­σα­με με α­με­σο­δη­μο­κρα­τι­κά κρι­τή­ρια, αρ­νη­θή­κα­με τα στε­γανά των ο­λι­γο­με­λών ε­πι­τρο­πών. Στη­ρι­χτή­κα­με στη λο­γι­κή που λέ­ει ό­τι δεν μπο­ρείς να α­να­τρέ­ψεις αυ­τό το σύ­στη­μα λει­τουρ­γώ­ντας με τα κρι­τή­ρια της α­ντι­προ­σώ­πευ­σης μό­νον έ­τσι ό­πως τα έ­χει ε­πι­βάλ­λει το α­στι­κό κοι­νο­βου­λευ­τικό σύ­στη­μα, ε­ξυ­πη­ρε­τώ­ντας στην ου­σί­α τη νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη προ­ο­πτι­κή με ό­σα συ­νε­πά­γε­ται, ή αλ­λιώς τη δη­μο­κρα­τί­α της α­γο­ράς.

Θε­ω­ρού­με α­ναμ­φι­σβή­τη­τη την α­ντί­θε­σή μας στο δί­πο­λο των πα­ρα­τά­ξε­ων του δι­κομ­μα­τι­σμού που οι σχε­δια­σμοί τους  έ­χουν υ­λο­ποι­η­θεί με ε­πι­τυ­χί­α σή­μερα και στο Μα­ρού­σι, α­πο­δεί­χνο­ντας τα ο­λέ­θρια για τους κα­τοί­κους α­πο­τε­λέ­σμα­τά τους.

ΤΟ 2002 συμμετείχαμε αυτόνομα στις δη­μο­τι­κές ε­κλο­γές. Δη­μιουργή­σα­με το ΚΟ­ΝΤΡΑ ΣΤΟ ΚΑΙ­ΡΟ και πο­ρευ­τή­κα­με α­ντί­θε­τα στο ρεύ­μα κα­τα­γρά­φοντας κι έ­να α­ξιό­λο­γο ε­κλο­γι­κά πο­σο­στό που α­πο­δεί­κνυε ό­τι πα­ρά τις βα­ρύ­γδου­πες α­να­λύ­σεις  για α­πο­πο­λι­τι­κο­ποί­η­ση των συ­μπο­λι­τών μας ε­κα­το­ντά­δες άν­θρω­ποι μας ά­κου­σαν με εν­δια­φέ­ρον, συ­μπο­ρεύ­τη­καν μα­ζί μας σε δρά­σεις και α­πο­δέ­χτη­καν θέ­σεις που ε­κεί­νη την ε­πο­χή ό­λο το φά­σμα των κοι­νο­βου­λευ­τικών δυ­νά­με­ων της α­ρι­στε­ράς α­δυ­να­τού­σε να προ­βάλ­λει εί­τε εί­χε δια­φο­ρε­τικές  πο­λι­τι­κές προ­σεγ­γί­σεις.

Δη­λώ­σα­με την α­ντί­θε­σή μας στους ο­λυ­μπια­κούς α­γώ­νες του 2004. Αρ­νη­θή­κα­με λογι­κές για κα­λύ­τε­ρους α­γώ­νες, πε­ριο­ρι­σμό δή­θεν των ε­πι­πτώ­σε­ων, οι­κο­νο­μι­κών και πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κών, αρ­νη­θή­κα­με να μπού­με στις λο­γι­κές της δια­φά­νειας του δή­θεν κοι­νω­νι­κού ε­λέγ­χου και της συν­δια­χεί­ρη­σης τε­λι­κά στην ου­σί­α ενός κα­λά στη­μέ­νου σχε­δί­ου του ο­ποί­ου τις ε­πι­πτώ­σεις πλη­ρώ­νου­με ό­λοι σήμε­ρα.

Το εγ­χεί­ρη­μά μας ε­κεί­νο του 2002 δεν εί­χε την προ­ο­πτι­κή και τη συ­νέ­χεια για την ο­ποί­α δου­λέ­ψα­με δε­κά­δες σύ­ντρο­φοι ε­κεί­νη την πε­ρί­ο­δο. Δυ­στυ­χώς τα κομμα­τι­κά α­ντα­να­κλα­στι­κά  ο­ρι­σμέ­νων που συ­μπο­ρεύ­τη­καν ε­κεί­νη την ε­πο­χή μαζί μας υ­πε­ρί­σχυ­σαν. Το μα­γι­κό 5,5% στις ε­κλο­γές έ­μελ­λε να εί­ναι πα­ρά την ελ­πιδο­φό­ρα α­ντα­πό­κρι­ση του κό­σμου, το τέ­λος του ΚΟ­ΝΤΡΑ ΣΤΟΝ ΚΑΙ­ΡΟ. Η σημερινή πορεία αυτού του σχήματος α­πο­δει­κνύ­ει πό­σο δίκιο εί­χα­με ε­μείς που διαχωρίσαμε τη θέση μας.

Μέ­σα στις πε­ρισ­σό­τε­ρες α­πό δέ­κα πυ­κνο­γραμ­μέ­νες σε­λί­δες του σχεδίου προγράμματος που παρουσίασαν πρόσφατα δεν υ­πάρ­χουν που­θε­νά α­να­φο­ρές, ού­τε ε­πι­γραμ­μα­τι­κά για τη ΝΔ και το ΠΑ­ΣΟΚ π.χ. (Α­λή­θεια ποιοι κυ­βέρνησαν και κυβερνούν αυ­τό τον τό­πο;) Προ­βάλ­λε­ται  η λο­γι­κή που δια­χω­ρίζει την κε­ντρι­κή α­πό την το­πι­κή ε­ξου­σί­α καλ­λιερ­γώ­ντας αυ­τα­πά­τες ό­τι μπορεί να κρα­τή­σου­με το πρά­σι­νο π.χ. και τους ε­λεύ­θε­ρους χώ­ρους στο Μα­ρού­σι ανε­ξάρ­τη­τα α­πό τους ευ­ρύ­τε­ρους και κε­ντρι­κούς σχε­δια­σμούς που έ­χουν μετα­τρέ­ψει και το τε­λευ­ταί­ο τ. ε­κατ. σε ε­μπό­ρευ­μα. Κα­μιά α­να­φο­ρά, ού­τε ε­πι­γραμμα­τι­κή, στο ση­με­ρι­νό αν­θρω­πο­φά­γο κοι­νω­νι­κό σύ­στη­μα τον Κα­πι­τα­λι­σμό.

Ό­λα έ­χουν σχέ­ση με τους κα­κούς δια­χει­ρι­στές, τους μη έ­ντι­μους, τους κα­ταχρα­στές. Δε­κά­δες α­να­φο­ρές στη δια­φά­νεια και την α­νά­γκη ε­λε­γκτι­κών μη­χα­νισμών. Έ­τσι κε­ντρι­κός πο­λι­τι­κός στό­χος προ­βάλ­λε­ται η α­πο­πο­μπή του ση­με­ρινού δη­μάρ­χου που δεν μπο­ρεί να γί­νει βέ­βαια με άλ­λον τρό­πο ε­ξόν α­πό τη συμπα­ρά­τα­ξη με άλ­λες δυ­νά­μεις που ε­πι­διώ­κουν το ί­διο. Δη­λα­δή το ΠΑ­ΣΟΚ. Ε­πι­διώ­κουν ό­πως α­να­φέ­ρουν συ­γκε­κρι­μέ­να την α­νά­λη­ψη της διοί­κη­σης του δή­μου από μια νέ­α αρ­χή που θα έ­χει ή­θος (προ­σέξ­τε τον πο­λι­τι­κό ό­ρο) και θα μπο­ρεί να προ­τεί­νει ε­φι­κτές ε­ναλ­λα­κτι­κές λύ­σεις. Α­λή­θεια πώς και με ποια κρι­τή­ρια θα προσ­διο­ρι­στούν οι ε­φι­κτές λύ­σεις;;;

Κυ­ρί­ως ποιοι θα τις προσ­διο­ρί­σουν; Προ­φα­νώς ε­φι­κτές ση­μαί­νει ό­τι μπο­ρεί να μην συμπίπτουν με τις α­παι­τή­σεις των πο­λι­τών αλ­λά οι τε­λευ­ταί­οι θα πρέπει να συμ­βι­βα­στούν με τις προ­τά­σεις της έ­ντι­μης διοί­κη­σης που θα α­πο­φα­σίζει για ε­μας,  χω­ρίς ε­μάς.

Και πα­ρα­κά­τω δια­βά­ζου­με α­να­φο­ρές  για την α­νά­γκη προ­βο­λής του σω­στού ε­θελο­ντι­σμού, την ε­νί­σχυ­ση του ευ­γε­νούς συ­να­γω­νι­σμού, την κοι­νω­νι­κή αλ­λη­λεγγύ­η. (βλέ­πε ε­λε­η­μο­σύ­νες πι­θα­νόν). Κο­ρυ­φαί­α α­πό­δει­ξη της ση­με­ρι­νής α­πο­λιτι­κής πο­ρεί­ας αυ­τού του σχή­μα­τος α­πο­τε­λεί νο­μί­ζου­με η α­να­φο­ρά ό­πως κα­τά λέ­ξη υ­πο­στη­ρί­ζουν “στην ε­πι­δί­ω­ξη της α­νά­δει­ξης μια δη­μο­τι­κής αρ­χής που θα προ­σπα­θεί να α­να­κου­φί­σει τους πο­λί­τες α­πό το πρό­βλη­μα της α­νερ­γί­ας και τις άλ­λες ε­πι­πτώ­σεις της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης». Α­να­γνω­ρί­ζουν δη­λα­δή ως ανα­πό­τρε­πτη αυ­τή την πο­ρεί­α που έ­χει σχε­διά­σει ο κα­πι­τα­λι­σμός και ε­πι­διώκουν να βρουν τρό­πους για να α­να­κου­φί­σουν τα θύ­μα­τα αυ­τού του κα­θη­με­ρι­νού πο­λέ­μου του κε­φα­λαί­ου ε­νά­ντια στην κοι­νω­νί­α των ερ­γα­ζό­με­νων με συσ­σίτια πι­θα­νόν ή κά­ποιας μορ­φής ψυ­χο­λο­γι­κή υ­πο­στή­ρι­ξη, δυ­στυ­χώς δεν έ­χουν εξει­δι­κεύ­σει πε­ρισ­σό­τε­ρο αυ­τή τη προ­γραμ­μα­τι­κή δέ­σμευ­ση τους. Ε­κτι­μού­με ό­τι η πο­ρεί­α αυ­τής της κί­νη­σης βου­λιά­ζει μέ­σα στα πο­λι­τι­κά της α­διέ­ξο­δα. Οι α­νέ­ξο­δες δια­κη­ρύ­ξεις πε­ρί νι­κη­φό­ρας πο­ρεί­ας δεν μπο­ρούν να πεί­σουν κα­νέ­ναν σκε­πτό­με­νο συ­μπο­λί­τη που γνω­ρί­ζει ή­δη ό­τι οι ευ­ρύ­τε­ροι σχε­δια­σμοί του κε­φα­λαί­ου και τα με­γά­λα συμ­φέ­ρο­ντα έ­χουν α­πο­φα­σί­σει και μπο­ρούν στις ση­με­ρι­νές συν­θή­κες με τους δι­κούς τους ε­κλο­γι­κούς νό­μους και πλαί­σια να προ­κα­θο­ρί­σουν το α­πο­τέ­λε­σμα. Με δεδομένες τις ση­με­ρι­νές συν­θή­κες με ποιους άλ­λους ε­κτός των δύ­ο με­γά­λων πο­λι­τι­κών σχη­μα­τι­σμών ΝΔ ΚΑΙ ΠΑ­ΣΟΚ μπο­ρούν να συ­μπα­ρα­τα­χθεί το “ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟ ΚΑΙΡΟ” για να πά­ρουν το δή­μο; Τέ­τοιες α­ντι­λή­ψεις δεν εί­ναι μό­νο πο­λι­τι­κά α­νό­η­τες. Εί­ναι και ανι­στό­ρη­τες. Ε­νί­ο­τε α­πο­δει­κνύ­ο­νται ε­πι­κίν­δυ­νες για­τί καλ­λιερ­γούν αυ­τα­πάτες.

Απευθυνόμαστε πάλι με την ευκαιρία σε ο­ρι­σμέ­νους αξιόλογους συ­ντρό­φους που πα­ρα­κο­λουθούν μέ­χρι σή­με­ρα τη πο­ρεί­α αυ­τού του σχή­μα­τος. Οι τε­λευ­ταί­ες προ­γραμ­μα­τι­κές δια­κη­ρύ­ξεις αλ­λά και η ο­φθαλ­μο­φα­νέ­στα­τα προ­σχε­δια­σμέ­νη ρό­τα του για το λι­μά­νι της «κε­ντρο­α­ρι­στε­ράς» του ΠΑ­ΣΟΚ ξέ­ρου­με ό­τι τους βρί­σκουν α­πό­λυ­τα α­ντί­θε­τους. Τους δη­λώ­νου­με ό­τι α­νέ­κα­θεν θε­ω­ρού­σα­με τη θέ­ση τους α­νά­με­σά μας.  Έ­χου­με πο­ρευ­τεί στο πα­ρελ­θόν σε κοι­νούς α­γώ­νες και δρά­σεις, μπο­ρού­με να συ­νε­χί­σου­με μα­ζί στο μέλ­λον .

Δια­φω­νού­με ό­μως και με τη λο­γι­κή των κομ­μα­τι­κών πε­ρι­χα­ρα­κώ­σε­ων της ΔΗ­ΜΟΤΙ­ΚΗΣ Ε­ΝΟ­ΤΗ­ΤΑΣ  που στο ό­νο­μα της «μο­να­δι­κής α­λή­θειας» θε­ω­ρεί ό­τι οι α­γώνες και οι δρά­σεις των κι­νη­μά­των πρέ­πει να ε­λέγ­χο­νται και να κα­τα­λή­γουν στις κομ­μα­τι­κές τους κάλ­πες. Αυ­τές οι α­ντι­λή­ψεις πο­λύ εύ­κο­λα διο­λι­σθαίνουν σε συμ­βι­βα­σμούς, ά­σχε­τα α­πό τις προθέσεις, έ­τσι ό­πως αυ­τές  πρό­σφα­τα καλλιέργησαν την ερ­γα­σια­κή ει­ρή­νη μέ­σα στα ο­λυ­μπια­κά ερ­γο­τά­ξια, εκεί όπου εργάστηκαν χιλιάδες έλληνες και ξένοι εργάτες κάτω από άθλιες συνθήκες, με δεκάδες νεκρούς κι όταν αυ­τή α­κρι­βώς την πε­ρί­ο­δο δο­κι­μά­στη­καν και ε­φαρ­μό­ζο­νται σή­με­ρα ό­λα τα α­ντερ­γα­τι­κά μέ­τρα. Χω­ρίς να κά­νου­με συμ­ψη­φι­σμούς  ο­φεί­λου­με να δια­χω­ρί­σου­με τη στά­ση μας από τη πο­λι­τι­κή λο­γι­κή αυ­τής της συλ­λο­γι­κό­τη­τας.

Τέ­τοιες πρα­κτι­κές ο­δή­γη­σαν και υ­πο­βο­ή­θη­σαν, α­νε­ξάρ­τη­τα των ό­ποιων κα­λών ί­σως προ­θέ­σε­ων, την ε­φαρ­μο­γή της ση­με­ρι­νής πο­λι­τι­κής στο Μα­ρού­σι, της οποί­ας ο δια­χει­ρι­στής Π. Τζα­νί­κος α­πο­τε­λού­σε για αρ­κε­τά χρό­νια τον ε­κλε­κτό των δυ­νά­με­ων ό­χι μό­νον του ΠΑ­ΣΟΚ αλ­λά του ΚΚΕ και του ΣΥ­ΝΑ­ΣΠΙ­ΣΜΟΥ που τον α­νέ­δει­ξαν στη βά­ση και τη λο­γι­κή των «ευ­ρύ­τε­ρων δη­μο­κρα­τι­κών συ­νερ­γασιών», χω­ρίς ου­δέ­πο­τε μέ­χρι σή­με­ρα να ζη­τή­σουν συ­γνώ­μη α­πό τους πο­λί­τες για το α­πο­τέ­λε­σμα.

Την ί­δια πε­ρί­ο­δο ε­μείς (2002) ξεκινήσαμε την έκ­δο­ση της «ΑΙΧ­ΜΗΣ». Συ­να­ντηθή­κα­με σε αυ­τή τη πο­ρεί­α και με άλ­λους συ­ντρό­φους που εί­χαν  α­γω­νι­στεί πολι­τι­κά μέ­σα α­πό τις γραμ­μές της «ΔΗ­ΜΟ­ΤΙ­ΚΗΣ Ε­ΝΟ­ΤΗ­ΤΑΣ» αλ­λά η πο­λι­τι­κή τους χει­ρα­φέ­τη­ση τους υ­πέ­δει­ξε μια δια­φο­ρε­τι­κή στά­ση. Ε­νώ­σα­με τις α­γω­νί­ες μας, συ­ζη­τού­με τις δια­φω­νί­ες μας, κα­τα­κτή­σα­με βή­μα – βή­μα την ε­νό­τη­τα στη  δράση. Πο­ρευ­τή­κα­με μέ­χρι σή­με­ρα για πε­ρισ­σό­τε­ρο α­πό τρί­α χρό­νια εκ­δί­δο­ντας την ε­φη­με­ρί­δα, συμ­με­τεί­χα­με ή ορ­γα­νώ­σα­με  δρά­σεις. Συμ­με­το­χή στο κί­νη­μα ε­νά­ντια στους Ο­λυ­μπια­κούς α­γώ­νες –  Καταγγελία για τα διόδια στην Ατ­τι­κή ο­δό – Υπεράσπιση των αγώνων  για τους Ε­λεύ­θε­ρους  χώ­ρους – Συ­μπα­ράστα­ση σε ερ­γα­ζό­με­νους που διώ­χτη­καν για συν­δι­κα­λι­στι­κή δρά­ση α­πό τη σημε­ρι­νή διοί­κη­ση – συ­μπα­ρά­στα­ση σε διω­κό­με­νους συ­μπο­λί­τες μας – συ­μπα­ρά­σταση και συμ­με­το­χή στο κί­νη­μα για τους με­τα­νά­στες συ­μπο­λί­τες μας.

Η ΑΙΧ­ΜΗ δεν εί­ναι πο­λι­τι­κή ορ­γά­νω­ση ού­τε λει­τουρ­γεί στη βά­ση αρ­χών δη­μο­κρα­τι­κού συ­γκε­ντρω­τι­σμού. Εί­ναι μια α­νοι­χτή πο­λι­τι­κή συλ­λο­γι­κό­τη­τα  που α­να­γνωρί­ζει το δι­καί­ω­μα της δια­φο­ράς και της δια­φο­ρε­τι­κής πο­λι­τι­κής προ­σέγ­γισης σε ό­λα τα ζη­τή­μα­τα, ε­πι­διώ­κου­με το διά­λο­γο και την α­νταλ­λα­γή α­πό­ψε­ων με­τα­ξύ μας και με­τα­ξύ των πε­ρισ­σο­τέ­ρων α­πό δύ­ο χι­λιά­δες συν­δρο­μη­τών αυ­τής της ε­φη­με­ρί­δας, συ­γκλί­νου­με ό­μως στην ε­κτί­μη­ση της α­νά­γκης μια διαρ­κούς α­ντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής πά­λης και ε­νι­σχύ­ου­με με τις δυ­νά­μεις μας  α­γώ­νες και δρά­σεις κά­θε κοι­νω­νι­κής ο­μά­δας στην κα­τεύ­θυν­ση αυ­τή. Μας ε­νώ­νει η α­γωνί­α μας για μια κοι­νω­νί­α που δεν θα λει­τουρ­γεί για την ε­ξυ­πη­ρέ­τη­ση των κερδών του κε­φα­λαί­ου, δεν θα ε­μπο­ρευ­μα­το­ποιεί την υ­πε­ρα­ξί­α της ερ­γα­τι­κής δύνα­μης, δεν θα ε­πι­τρέ­πει την εκ­με­τάλ­λευ­ση αν­θρώ­που α­πό άν­θρω­πο, θα α­να­γνωρί­ζει και θα κα­το­χυ­ρώ­νει το δι­καί­ω­μα στη δια­φο­ρά και τη δια­φο­ρε­τι­κό­τη­τα ως α­να­πό­σπα­στο στοι­χεί­ο της α­νά­πτυ­ξης και του πο­λι­τι­σμού μας.

Αρ­κε­τοί α­πό ε­μάς που δη­λώ­νου­με μέ­λη της Συ­ντα­κτι­κής ε­πι­τρο­πής της ΑΙΧ­ΜΗΣ συ­να­ντη­θή­κα­με με συ­μπο­λί­τες που έ­χουν στις ί­διες α­γω­νί­ες με ε­μάς στη περιο­χή, συν­δι­κα­λι­στές, άλ­λους που δρα­στη­ριο­ποιού­νται σε μα­ζι­κούς φο­ρείς και συλ­λό­γους κι α­πο­φα­σί­σα­με να α­να­βαθ­μί­σου­με την πα­ρου­σί­α και τις δρά­σεις μας στο Μα­ρού­σι που κα­τοι­κού­με ή ερ­γα­ζό­μα­στε ε­πι­διώ­κο­ντας την συ­γκρό­τη­ση Ρι­ζο­σπα­στι­κής δη­μο­τι­κής κί­νη­σης. Συ­να­ντιό­μα­στε σή­με­ρα για να απο­φα­σί­σου­με ό­λοι μα­ζί που συμ­φω­νού­με σε αυ­τή τη προ­ο­πτι­κή μια α­γω­νι­στι­κή δια­δρο­μή μέ­χρι τις ε­κλο­γές που θα συ­νε­χι­στεί και με­τά α­νε­ξάρ­τη­τα α­πό αυτές και τα α­πο­τε­λέ­σμα­τά τους.

Ε­κτι­μού­με ό­τι μέ­ρος του ε­κλο­γι­κού σώ­μα­τος συμμερίζεται τις διαπιστώσεις μας. Θε­ω­ρούμε αυ­τούς τους συ­μπο­λί­τες μας μια εν δυ­νά­μει πρω­το­πο­ρί­α που μπορεί να εκ­φρά­σει έ­να κύ­μα ευ­ρύ­τε­ρης και α­νοι­χτής  αμ­φι­σβή­τη­σης με τη δυ­να­μι­κή που α­ναμ­φι­σβή­τη­τα θα της προσ­δώ­σει και ο α­ριθ­μός των ψή­φων που θα ε­ξα­σφα­λίσει.για  να πρω­το­στα­τή­σει σε α­γώ­νες α­να­τρο­πών και διεκ­δι­κή­σε­ων, να πεί­σει με τη στά­ση και τη δρά­ση του με­γα­λύ­τε­ρα τμή­μα­τα της το­πι­κής κοι­νω­νί­ας για την ανάγκη της αγωνιστικής αντικαπιταλιστικής προοπτικής.

Ξέρουμε ό­τι δεν πρό­κει­ται να αλ­λά­ξουν έ­τσι α­πλά τα πράγ­μα­τα, ούτε έ­νας δημ. σύμ­βου­λος  θα λύ­σει α­πό μό­νος με την πα­ρου­σί­α του κα­νέ­να πρό­βλη­μα. Η συμ­με­το­χή ό­μως στις διερ­γα­σί­ες αυ­τού του δε­δο­μέ­να α­ντι­λα­ϊ­κού συμ­βού­λιου που θα προ­κύ­ψει με­τά τις ε­κλο­γές κα­τά την ε­κτί­μη­σή μας, θα έ­χει α­ποτέ­λε­σμα να δη­λώ­νει την α­ντί­θε­ση, την α­ντί­στα­ση και να δη­μο­σιο­ποιεί τους α­ντι­λα­ϊ­κούς σχε­δια­σμούς συμ­βάλ­λο­ντας μα­ζί με τους α­γώ­νες που θα α­να­πτύσσο­νται και θα κα­θο­δη­γού­νται α­πό τους ερ­γα­ζό­με­νους και τους κατοίκους στην α­να­τρο­πή τους.

Ε­πι­διώ­κου­με να κα­τα­γρά­ψου­με έ­να α­ξιό­λο­γο, τη­ρου­μέ­νων των α­να­λο­γιών, ε­κλο­γι­κό πο­σο­στό, ε­πει­δή θα α­πο­δει­κνύ­ει τη δυ­να­μι­κή της α­ντί­στα­σης στα πλαί­σια που μας έ­χουν ο­ρί­σει, δεν θα α­πο­δέ­χε­ται συμ­βι­βα­σμούς, δεν θα α­πο­δέ­χε­ται συ­νερ­γα­σί­ες και δια­βου­λεύ­σεις, δεν θα κά­νει εκ­πτώ­σεις στις α­παι­τή­σεις και τα θέ­λω μας, ε­νώ ταυ­τό­χρο­να θα μπορεί να λει­τουρ­γεί α­νασχε­τι­κά σε νέ­ους α­ντι­δρα­στι­κούς σχε­δια­σμούς και να ε­νι­σχύ­ει την συλ­λο­γική ελ­πί­δα.

Η α­νυ­παρ­ξί­α μιας τέ­τοιας κα­θα­ρής στά­σης και διά­θε­σης ο­δη­γεί δυ­στυ­χώς χι­λιά­δες α­γω­νι­στές στην α­δρά­νεια ή κα­θη­λώ­νει τμή­μα­τα της το­πι­κής κοι­νω­νί­ας και της νε­ο­λαί­ας ι­διαί­τε­ρα που θα μπο­ρού­σαν να δρα­στη­ριο­ποι­η­θούν στην κα­τεύ­θυν­ση της άρ­νη­σης και της αντί­στα­σης. Σε αυ­τή τη κα­τη­γο­ρί­α ε­ντάσ­σο­νται εν­δε­χο­μέ­νως και ε­κα­το­ντά­δες α­γω­νι­στές που στη­ρί­ζουν την άρ­νη­σή τους ψη­φί­ζο­ντας λευ­κό ή ά­κυ­ρο στις ε­κλο­γές. Τους κα­λού­με να στη­ρί­ξουν αυτή την ε­ναλ­λα­κτι­κή πρό­τα­ση.

Δεν α­πευ­θυ­νό­μα­στε στον κό­σμο με τη λο­γι­κή του ψη­φί­στε – κερ­δί­στε.

Η πο­λι­τι­κή για ε­μάς έ­χει η­θι­κή Αυ­τή η η­θι­κή ε­κτι­μού­με ό­τι προϋ­πο­θέ­τει κα­θα­ρά α­ντι­κα­πι­τα­λι­στι­κό προσ­διο­ρι­σμό και διά­θε­ση για α­γώ­νες προ­κει­μέ­νου να πε­τύ­χου­με την κοι­νω­νι­κή α­πε­λευ­θέ­ρω­σή μας. Προ­σκα­λού­με σε αυ­τό το α­γω­νι­στι­κό τα­ξί­δι κά­θε συ­μπο­λί­τη που αι­σθά­νε­ται ό­τι πα­ρα­μέ­νει ζω­ντα­νός και α­συμ­βί­βα­στος.

Advertisements

No comments yet»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: